İstanbul

📍 Adalar

BÜYÜKADA; İskele Meydanı, Büyükada Meydan, Atatürk Meydanı, Büyükada-Atatürk'ün Heykeli, Büyükada Mini Park ve Deniz, Çankaya Meydanı, Mizzi Köşkü, İBB Taş Mektep, Troçki'nin Evi, Con Paşa Köşkü, Agasi Efendi Köşkü, Büyükada İsa Tepesi, Aşıklar Yolu Spor Alanı, Kaya/Manzara, İsa Rum Manastırı, Büyükada Rum Yetimhanesi, Kelali Seyir Terası, Büyükada Ecotourism Alanı, Ayayorgi Yokuşu, Büyükada Manzara Noktası, Hagios Georgios Koudounas Kilisesi, Aya Yorgi Rum Ortodoks Kilisesi, Küçük Yunan Ortodoks Katedrali, Yücetepe Restoran&Kafe, Seven Tepesi Manzarası, Hüseyin The Babo Seyir Tepesi, Nizam Plajı, Dilburnu Tabiat Parkı, Aşıklar Tepesi Mesire Alanı, Yörükali Plajı, The Roof Ada Beach, Manzara Noktası, Fethi Okyar Köşkü, Kireç Fırını, Halik Koyu Aile Plajı, Büyükadadaki Güneş Batışını En İyi İzleme Noktası, Viranbağ Plajı, Ortaç Koyu, Büyükada Kurşunburnu Şehitler Ormanı, Büyükada Kurşunburnu, Dağlık Trekking Alanı, Beltur Plajı, İBB Büyükada Halk Plajı, Büyükada Tabiat Parkı, Ank'Ada Ayanikola Plaj Kulübü, Aya Nikola Rum Manastırı (Maden), Aya Nicola Beach/Aya Nikola Plajı, Adalar Müzesi, Reşat Nuri Güntekin Evi, Kestirme Yolu Spor Alanı, Sahip Paşa Köşkü (Dudaktan Kalbe Dizisi), İBB İzzet Orbay Parkı, Sabuncakis Köşkü, Büyükada Su Sporları Kulübü Yüzme Havuzu, Kumsal Cami, İBB Balıkçı Barınağı Sahil Parkı, Horoz Reis Parkı, Büyükada Hesed Leavraam Sinagogu, Rum Kilisesi, Büyükada Edebiyat Müze Kütüphanesi, Dünya Sanat Atölyesi, Hamidiye Cami, İBB Aydoğdu Parkı, Şakir Paşa Köşkü, San Pacifico Latin Katolik Kilisesi, Büyükada Ermeni Katolik Kilisesi, SEDEF ADASI; İskele, Elio Sedef Restoran, Sedef Adası Plajı, BALIKÇI ADASI; Süleyman Karacadağ Hatıra Ormanı Yürüyüş Alanı, HEYBELİADA; İskelesi, Deniz Harp Okulu ve Lisesi Yerleşkesi, Aya Nikola Rum Ortodoks Kilisesi, Bet Yaakov Sinagogu, Heybeliada Pazar Meydanı, Heybeliada Değirmen Burnu Mesire Yeri, Private Swim, Değirmenburnu Tabiat Parkı, Değirmenburnu Plajı, Eski Un Değirmeni, Boğazın Efendileri, Heybeliada Su Sporları Kulübü, Aqua Green Beach Heybeliada, Cevahir Aqua Beach, Ayatriada Manastırı, Rum Kilisesi, Abbas Paşa Köşkü, İnönü Evi Müzesi, Heybeliada Cami, Hüseyin Rahmi Gürpınar Müzesi, Rus Esirler Anıtı, Deniz Harp Okulu Yukarı Yerleşkesi, Liz Alvarado Beach, Güneş Batımı İzleme Noktası, Alman Koyu, Alman Plajı, Uçurum Manzara, Terki Dünya Manastırı Rum Ortodoks Kilisesi, Cliff Of Mazur Doğa Koruma Alanı, Çam Limanı Plajı, Nirvana Beach Club&Cafe, Ada Beach Club, Eski Sanatoryum, Heybeliada Burak Tesisleri, Kangelaris Ailesi Anıt Mezarı-Süslü Mezar, Dz.K.K.lığı Şafak Sosyal Tesisleri, Değirmen Tepesi Kutrulomilo, Heybeliada Manzara, Bahriye Çeşmesi Parkı, İBB Şehit Atilla Altıkat Parkı Yeşil Alan, Şehit Bnb. Metin Sülüş Parkı, KAŞIK ADASI; Kanat Yürüyüş Yolu, Kaşık Adası Sahili, BURGAZADA; İskele, Aya Yani Kilisesi, Saik Faik Abasıyanık Müzesi, Burgazada Cami, Çamakya Aile Plajı, Aya Yorgi Karipi Manastırı, Rum Vakıf Evleri, Burgazada Cennet Bahçesi Etkinlik Alanı, Mimi Koy, Burgazada Düşler Sahili Plajı ve Kamp Alanı, Aşıklar Manzarası Yürüyüş Alanı, Madam Marta Koyu, Manzara Noktası, Burgazada Ahırları, Levent Lavi Kovos Korusu, Kalpazankaya Plaj&Bistro, Kalpazankaya Plajı, Kilise ve Kalıntılar, Top of the Island Yürüyüş Alanı, Manzara Noktası, Adalar Trekking Parkuru, Marzara 1, Burgazada Halk Plajı, KINALIADA; İskele, Prens Adaları Sahil, Surp Krikor Lusavoriç Ermeni Kilisesi, Kınalıada Kilisesi, Kınalıada Port Beach, Kınalıada Maviyeşil Beach, More Beach Kınalı Ada, Kınalı Ada Su Sporları Kulübü, Orsa Cafe-Kumlu Plajı, Seyir Parkı, Baranna İskelesi, Wilde Beach, BUDO Sporları Gençlik ve Spor Kulübü Milli Takım Kamp Merkezi, Ülker Plajı, Kınalıada Halk Plajı, Noya Beach, Kamo Beach Club, Aya Fortini Ayazması, Manzara Noktası, Günbatımı İzleme Noktası, Onur Yeri, Poyraz Cafe Barbekü Alanı, Çıkarma iskelesi, Jarden Gazino, İBB Lefter Saha Yanı Spor Alanı, Teos Kınalıada Beach&Restorant, Asil Han Plajı, Ayka Beach, Onur Beach, YASSIADA (Demokrasi ve Özgürlük Adası); Yassıada Müze, Fatin Rüştü Zorlu Cami, Adnan Menderes Müzesi, Demokrasi ve Özgürlükler Müzesi, 27 Mayıs Müzesi, Bizans Sarnıcı, Henry Bulwen Şatosu, Yassıada Feneri, SİVRİ ADA; Talha Aslan Dağı, Arek Yardım Dağı

📍 Arnavutköy

Bunker Balaban, Durugöl, Durugöl Çayı, Dürüstlük Çayı Yürüyüş Alanı, Balaban Sahil Alanı, Fade Plajı (Balaban), Durusugöl, Durusu Terkos Tekne Turu Balık Avı, İstanbul Su Medeniyetleri Müzesi (Terkos), Havuzlu Park (Terkos), Yeniköy Plajı, Karaburun Plajı, Karaburun Halk Plajı, Kara Burun Plajı, Kayalık İskelesi, Karaburun Liman, Karaburun Cam Teras, Karaburun Aktivite Deniz Feneri, Lanterne Tepesi, Laterne Tepesi, Karaburun Sahili Halk Plajı, Yako Plajı, Şamlar Tabiat Parkı (Hacımaşlı), Kayabaşı Şamlar Milli Parkı, Kayabaşı Piknik Alanı, Kamp Alanı, Sazlıdere Barajı, Sazlıbosna Parsı, Sazlıbosna Gölü, Arnavutköy Şehir Parkı, Osmanlı Cami, Halk Gölü Yürüyüş Alanı (Mavigöl), Mavi Göl (Bolluca), Bolluca İhsaniye Gölü Yürüyüş Alanı, İmrahor Göleti, Orman Bakanlığı İmrahor Mesire Alanı, İmrahor Gençlik Kampı, Leylanın Kamp Alanı (İmrahor Göleti)

📍 Ataşehir

📍 Avcılar

📍 Bağcılar

📍 Bahçelievler

📍 Bakırköy

📍 Başakşehir

📍 Bayrampaşa

📍 Beşiktaş

Beşiktaş Meydanı, Barbaros Meydanı, Barbaros Hayrettin Paşa Heykeli, Barbaros Hayrettin Paşa Türbesi, Deniz Müzesi Komutanlığı, Milli Saraylar Deposu, Resim Müzesi, Dolmabahçe Sarayı, Dolmabahçe Saat Kulesi, İBB İtfaiye Müzesi, Kedi Müzesi, Yıldız Parkı, Cihannuma Kasrı, Yıldız Hasbahçe, Yıldız Sarayı Marazgozhanesi, Yıldız Sarayı Kütüphanesi (Yıldız Sarayı'nın en dikkat çekici yapılarından biri olan Yıldız Sarayı Kütüphanesi, 19. yüzyıl sonlarında Sultan II. Abdülhamid tarafından inşa ettirilmiş olup, hem mimari hem de iç düzenleme bakımından saray kompleksinin en özgün bölümlerinden biridir. Kütüphane, Şale Köşkü'nün hemen doğusunda, sarayın entelektüel ve bürokratik yaşamının merkezi olacak şekilde konumlandırılmıştır. İnşa tarzı, dönemin Osmanlı eklektizmini yansıtan neoklasik ve oryantalist öğelerin bir arada kullanıldığı bir düzen sunar. Dış cephesi sade olmakla birlikte, iç mekânı son derece zengin bir estetik karkas üzerine kuruludur. Tavanlarda kalemişi süslemeler, duvar yüzeylerinde ahşap yüklük sistemleri ve pencerelerde renkli cam kullanımı, yapıya hem hafif hem de sıcak bir atmosfer kazandırır. Kütüphanenin iç düzeni, özel tasarlanmıştır. Salon, çevresini tamamen saran yerleşik ahşap kitaplıklarla donatılmıştır; bu kitaplıklar Avrupa kütüphanelerinden esinlenerek iki katlı ve galeri sistemlidir. Üst kata çıkan döner merdivenler, çalışma masaları, okuma kürsüleri ve özel yazışmalar için ayrılmış çalışma köşeleri, mekânın hem estetik hem işlevsel düzenini tanımlar. Koleksiyonunda, Abdülhamid'in özel olarak toplattığı çok sayıda coğrafya, tarih, diplomasi, fen ve sanat kitabı bulunuyordu. Ayrıca sarayın yazışma kayıtları, Yıldız Evrakı'nın bir bölümü ve padişahın istihbarat raporları burada muhafaza edilmiştir. Bu yönüyle kütüphane yalnızca saray üyeleri için bir okuma salonu değil, aynı zamanda devlet idaresinin bilgi merkezlerinden biri olarak görev yapmıştır. Kütüphane, hem padişahın kişisel çalışma ortamı hem de saray bürokrasisinin belgeleri taradığı bir arşiv mekânı işlevi görmüştür. Günümüzde yapı, aslına uygun biçimde restore edilmiş olup, ziyaret edilebilen bölümleri Osmanlı'nın geç dönem kütüphane kültürünü gösteren nadir örnekler arasında yer almaktadır. Yıldız Sarayı Kütüphanesi; aydınlatma tekniği, ahşap işçiliği, mekânın bütünsel kompozisyonu ve korunmuş arşiv düzeni ile 19. yüzyıl İstanbul saray mimarisinin en rafine yapılarından biri olarak kabul edilir), Yıldız Sarayı (İlk kez Sultan III. Selim'in (1789-1807) annesi Mihrişah Sultan için yaptırılmış, özellikle Osmanlı padişahı II. Abdülhamid (1876-1909) döneminde Osmanlı Devleti'nin ana sarayı olarak kullanılmış olan saraydır. Günümüzde Beşiktaş ilçesinde yer alır. Dolmabahçe Sarayı gibi tek bir yapı hâlinde değil, Marmara Denizi sahilinden başlayarak kuzeybatıya doğru yükselip sırt çizgisine kadar tüm yamacı kaplayan bir bahçe ve koruluk içine yerleşmiş saraylar, köşkler, yönetim, koruma, servis yapıları ve parklar bütünüdür. Türkiye'deki Dünya Mirasları geçici listesine dâhildir. 2024 yılında müze olarak ziyarete açılmıştır. Bu bölge I. Süleyman döneminden (1520-1566) başlayarak padişahlar için bir avlanma yeri olmuştur. Saray arazisi ile ne oranda örtüştüğü kesin olarak bilinmese de "Civan Kapucıbaşı Bahçesi", "Kazancıoğlu Bahçesi" adını taşıyan bahçe ve koruluklar büyük olasılıkla Yıldız Sarayı arazisini de içermekteydi. Bu bahçeler I. Ahmed döneminde (1603-1617) padişah bahçeleri arasına katıldı. Yıldız Sarayı'nın bulunduğu bölge, 17. ve 18. yüzyıllarda çeşitli padişahların av ve dinlenme alanı olarak kullanılıyordu. III. Ahmed ve I. Mahmud dönemlerinde bölgede küçük köşkler bulunmasına rağmen, saray kompleksinin temelleri esas olarak Sultan III. Selim tarafından atıldı. Bundan sonra bölgeye değişik zamanlarda, gereksinim oldukça birçok yapı eklenmiştir. Devrinin en özenle yapılmış yapıları arasında sayılabilecek olan bu yerler, burayı yapı bakımından bir yaşam alanı haline getirmiştir. II. Abdülhamid'in 1876'da iki devrime sahne olan Dolmabahçe Sarayı'nı duygusal nedenlerle terkederek daha korunaklı olan Yıldız'a çekildiği anlatılır. Bu dönemde Yıldız siyasi yönetimin ana odağı haline gelmiş, hükûmet biriminin bulunduğu ve Tanzimat döneminde siyasi yaşamın asıl eksenini oluşturan Bab-ı Ali'yi gölgede bırakmıştır.[^[6]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Y%C4%B1ld%C4%B1z_Saray%C4%B1#cite_note-eldem3-6) 1882'de Mithat Paşa ve Mahmud Celaleddin Paşa)'nın idamını buyruk eden saray mahkemesi Yıldız Sarayında gerçekleşmiş ve bu nedenle Yıldız Mahkemesi adını kazanmıştır. Bu tarihten sonra Yıldız Sarayı, II. Abdülhamid'in yönetimine istinaden bir korku ve dalavere merkezi olarak ünlenmiş ve bir dönem "yıldız" sözcüğünün Osmanlı basınında kullanımı, siyasi çağrışımları olabileceği gerekçesiyle, II. Abdülhamid'in sansür idaresi tarafından engellenmiştir. Sultan Abdülhamid'in 1909 yılında 31 Mart Vakası'ndan sonra tahttan indirilmesi üzerine saray bir halk kalabalığı tarafından yağmalanmış ve kısmen yakılmıştır. Bu yağmalama eylemi sırasında, Abdülhamid'e bildiri vermiş veya polis ajanı olarak çalışmış olan kişilerin kendilerine ait belgeleri arayarak yok etmeye çalıştıkları anlatılır. 2019 yılında başlayan restorasyon çalışması, 2024'te tamamlanmıştır.Yıldız Sarayı'nın mimarisi, 19. yüzyıl Osmanlı eklektizminin en gelişmiş örneklerinden birini oluşturur ve saray, tek bir ana yapıdan değil, geniş bir koruluk içine dağılmış çok sayıda köşk, kasır ve hizmet yapısından meydana gelir. Bu yerleşim düzeni, hem doğal arazi eğimine uyumlu hem de Sultan II. Abdülhamid'in güvenlik önceliklerine göre planlanmış bir kompozisyon sunar. Sarayın bütününe hâkim olan mimari yaklaşım, Osmanlı saray geleneğini korurken Batı etkili yeni üsluplarla harmanlanan karma bir estetik ortaya koyar.[^[8]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Y%C4%B1ld%C4%B1z_Saray%C4%B1#cite_note-goodwin2-8) Yıldız saray bahçesi ayrıca İstanbul'da herkesçe tanınan bir dinlenme yeriydi. Bir köprü Yıldız Sarayı ile Çırağan Sarayı'nı Boğaz üzerinde bu bahçeye bağlıyordu.), Limonluk Kasr-ı Hümayun-u, Büyük Mabeyn Köşkü (Sarayın idari ve protokol hayatının merkezi olan Mabeyn-i Hümâyun, Yıldız Sarayı'nın en resmî bölümüdür. Devlet kabulleri, diplomatik görüşmeler, padişahın günlük çalışmaları ve gizli yazışmalar burada yürütülürdü. İç dekorasyonda koyu renkli ahşap paneller, kristal avizeler, Avrupa tarzı şömineler ve geniş kabul salonları ön plana çıkar. Mabeyn, saray içindeki sivil ve bürokratik işleyişin yönlendirildiği bir çekirdek işlevi taşır. Osmanlı İmparatorluğu zamanında Yıldız tepesinde Osmanlı Saray mimarisinin son dönemini yansıtan çeşitli üsluplarda (barok, Art Nouveau, Neoklasisizmvb.) yapılar inşa edilmiştir. Mabeyn köşkü 1866 yılında Sultan Abdulaziz tarafından Sarkis Balyan'a yaptırılmıştır. II. Abdülhamid döneminde ise resmi toplantılar ve bazı ziyaret ve davetleri Büyük Mabeyn' de vermiştir. Avusturya-Macaristan Veliahtı Rudolf ve eşi 1884 yılında; Alman İmparatoru II. Wilhelm ise 1889 yılında, 2. Abdülhamid tarafından bu binada ağırlanmıştır. Şu anda Cumhurbaşkanlığı kabul sarayı olarak kullanılmaktadır), Çit Kasrı, Yıldız Şale Köşkü (Kompleksin en görkemli yapılarından biri olan Şale Köşkü, üç ayrı inşa evresinin (1870, 1880 ve 1890'lar) birleşiminden oluşur. Köşk, Avrupa saray mimarisini yakından takip eden bir anlayışla tasarlanmış olup, geniş merdiven holleri, yüksek tavanları, Hereke'de dokunmuş dev halıları ve ahşap işçiliğinde gösterilen ustalıkla dikkat çeker. II. Wilhelm'in İstanbul ziyaretine özel olarak düzenlenen büyük salon, köşkün en etkileyici mekânlarından biridir ve Osmanlı--Alman ilişkilerinin sembolik bir temsili olarak görülür), Cihannüma Kasrı (Cihannüma, yani "her yöne bakan" anlamı, köşkün panoramik manzarasına atıfta bulunur. Köşk, Boğaz ve çevresini geniş bir açıdan görecek şekilde konumlandırılmıştır. En üst katı bir tür gözlem ve seyir alanı işlevi görür. Bu bölümden padişah hem İstanbul Boğazı'nı hem de Yıldız Sarayı'nın diğer bölümlerini izleyebilirdi. Köşkün içinde kütüphane, çalışma odası, toplantı salonları ve hizmetkâr odaları bulunur. Burası aynı zamanda II. Abdülhamid'in dış dünyayı izlediği ve gelişmeleri takip ettiği yerdir; istihbarat ve diplomasiyle ilgili bazı belgelerin de burada hazırlandığı bilinir), Cihannüma Köşkü, İBB Kır Kahvesi Sosyal Tesisi, Yıldız Hamidiye Silahhanesi, Malta Köşkü (Yıldız Sarayı'nın parklara ve avlulara dağılmış köşkleri, hem padişahın gündelik hayatının hem de diplomatik ve sosyal faaliyetlerin parçasıdır. Malta Köşkü, geniş koruluğun içinde konumlanan ve yaz aylarında dinlenme amacıyla kullanılan bir yapıdır; taş ve ahşap malzemenin birlikte kullanıldığı zarif bir dış cepheye sahiptir. Çadır Köşkü ise daha küçük ve sade bir yapı olup, manzara seyir noktası olarak düzenlenmiştir. Ayrıca saray içinde Hamidiye Camii, tiyatro binası ve çeşitli hizmet köşkleri yer alır; tümü 19. yüzyıl Osmanlı mimarisinin eklektik karakterini yansıtan ayrıntılarla bezenmiştir), Yıldız Cami (II. Abdülhamid Yıldız Camii'ni 1885-1886 yılları arasında yaptırmıştır. Gerek kitlesi ve plan şeması, gerekse dekorasyonu ile son dönem Osmanlı mimarisinin en tipik örneklerindendir. Aynı zamanda yapı, dönemin hakim mimari anlayışlarından olan Neogotik özellikler barındırmaktadır. Yıldız Camii Beşiktaş, Barbaros Bulvarı'nın kuzey kesiminde, Yıldız Sarayı yolu üzerinde yer alır. Asıl adı Hamidiye olmasına karşılık daha çok Yıldız Camii olarak bilinmektedir), İBB Yahya Kemal Parkı, Yahya Kemal Heykeli, Fatih Sultan Mehmet Heykeli, Abdülhamit Han II Çeşmesi (Cami Avlusunda), Ertuğrul Tekke Cami, Şeyh Muhammed Zafir Türbesi, Bezmialem Valide Sultan Çeşmesi (Serencebaey Yokuşu No. 29), Süleyman Ağa Çeşmesi, Asmalı Salkım Sokak Çeşmesi, Hamidiye Çeşmesi, Yıldız Parkı Manzara Noktası, İBB Yıldız Korusu, Andonyan Ermeni Katolik Manastırı, Çevirmeci Sokak Sarnıç Kalıntısı, Mehmet Sadık Çeşmesi, Taş Basamak Sokaktaki Çeşme, Meryem Ana Ermeni Kilisesi, Karlı Dede Türbesi, Yahya Efendi Dergahı, Yahya Efendi Çeşmesi, Beşiktaşlı Şeyh Yahya Efendi Hazretleri, Güzelce Ali Paşa Türbesi, Şeyh Yahya Efendi Külliyesi, Hz. Süreyya ve Hz. Mehmet Ali Özkardeş, Yedisekiz Hasan Paya Kabri, Çırağan Sarayı, Feriye Sarayı, Kabataş Erkek Lisesi, Ortaköy Meydanı, Tarihi Sebil Çeşmesi, Hibetullah Hanım Çeşmesi, Tarihi Çeşme, Ortaköy Büyük Mecidiye Cami (Neobarok tarzında bir camidir. Cami,Sultan Abdülmecid tarafından Ermeni Mimar Nigoğos Balyan'a 1853 yılında yaptırılmıştır. Bütün selatin camilerinde olduğu gibi harim ve hünkar bölümü olmak üzere iki kısımdan oluşur. Geniş ve yüksek pencereler Boğaz'ın değişken ışıklarını caminin içine taşıyacak biçimde düzenlenmiştir. Merdivenle çıkılan yapının tek şerefeli iki minaresi vardır. Duvarları beyaz kesme taştan yapılmıştır. Tek kubbenin duvarları pembe mozaiktendir. Mihrap mozaik ve mermerden, minber ise somaki kaplı mermerden yapılmıştır ve ince bir işçiliğin ürünüdür. Statik açıdan oldukça narin olan yapı 1862'de ve 1866'da onarılmış, 1894 depreminde büyük zarar görünce 1909'da Evkaf Nezâreti'nce yeniden tamir edilmiştir. Bu tamirde yıkılan eski yivli minareler yivsiz olarak yapılmış, minarelerin petek ve külâh kısımlarıyla yapının çeşitli bölümleri yenilenmiştir. 1960'larda binada yeniden çatlamaların oluşması sebebiyle Vakıflar Genel Müdürlüğü'nün başlattığı restorasyon çalışmalarında zemin takviye edilmiş, kubbe yenilenmiştir. Bu onarımda ibadete kapatılan cami 1969'da yeniden açılmıştır. 1984'te büyük bir yangın sonucu kısmen harap olan bina tekrar restore edilmiştir. Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından 2011 ile 2014 arasında yaklaşık üç yıl süren restorasyon çalışmaları 06 Haziran 2014 tarihinde tamamlanmış ve cami dönemin başbakanı şu anki cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan'ın katıldığı tören ile yeniden ibadet ve ziyarete açılmıştır), Ortaköy Boğaz Manzarası ve Fotoğraf Çekilme Yeri, Esma Sultan Yalısı (Neo-klasik üsluptaki yalının mimarı Sarkis Balyan'dır. Ortaköy Camisi'nin yanındadır. Geçirdiği bir yangından sonra uzun yıllar metruk halde kalan yalının iç mekanı 2001 yılında cam ve çelik kullanılarak yeniden yapılmıştır ve turizm amaçlı hizmet vermektedir.Esma Sultan Yalısı adını Osmanlı Sultanı Abdülaziz'in kızı Esma Sultan)'dan (1873 - 1899) alır. Esma Sultan 16 yaşında iken devrin önemli devlet adamlarından Çerkes Mehmet Paşa'yla evlendirilmiş; Ortaköy Camii yanındaki 17. yüzyıldan kalma yalı yeniden yaptırılıp kendisine düğün hediyesi olarak verilmiştir. Bölgenin en büyük ahşap yapısı olan bu yalı, o zamana dek *Tırnakçı Yalısı* olarak biliniyordu. I. Abdülhamit'in kızlarından Esma Sultan'la) evlenen Kaptan-ı Derya Küçük Hüseyin Paşa da Tırnakçı yalısında oturmuştu. Abdülaziz'in kızı Esma Sultan'ın 1899 yılında ölümünden sonra II. Abdülhamit yalıyı kız kardeşi Cemile Sultan'a vermiş; onun ölümünden sonra V. Murad'ın kızı Fatma Sultan, II. Abdülhamit'e rica ederek sahilhaneyi satın almıştır. Yalı, 1915'e kadar Osmanlı Hanedanı'nın mülkiyetinde kaldı. 1918 yılından itibaren Rum okulu olan yapı; 1920'lerde büyük bir yangın geçirdi ve 1922 yılından itibaren tütün deposu olarak kullanıldı. 1952'de Saffet Baştımar tarafından satın alınıp marangozhane, mobilya deposu ve kömür deposu olarak kullanılmıştır; *Baştımar Yalısı* olarak da bilinir. Yalı, 1975 yılı başlarında sahipleri tarafından satılığa çıkarıldı ancak o sırada çıkan bir yangında yandı ve sadece dış duvarlarından oluşan bir harabe şeklini aldı. Bahçesi konser ve davetler için kullanılan metruk bina 1990'lı yıllarda The Marmara oteller zinciri tarafından satın alınıp dış duvarları korunup içi mekana camdan duvarlar giydirilmiş; böylece kapalı mekan elde edilmiştir. Günümüzde yapının giriş katında bar ve restoran, çelik kavisli merdiven ile girilen ikinci katta konferans salonu veya etkinlik alanı olarak kullanılabilen mekanlar bulunmaktadır. Esma Sultan Yalısı'nın, iki kat ve çatı katı ile oluşmuş, hacimli bir kitlesi vardır. Yüzölçümü 884m², bahçesi 4030m²'dir. Boyutları, malzemesi ve yönü bakımından geleneksel yalı mimarisinden farklıdır. Dışı kâgir, içi bağdadi ahşap olan yalıda iki oda, yalının deniz cephesinde yer alır ve merkeze sofa ile bağlanır. Salon, cephenin ortasında çıkma yapar ve yapının merkezinde büyük bir merdiven görülür. Çıkmaları üç pencerelidir ve üzerinde üçgen alınlık vardır. Yapı 2226 m² 'ik bir alan içinde yer alır. Zemin katı 31,5 m genişliğinde, 27 m uzunluğunda ve 3,80 m yüksekliğindedir. İkinci kat ile birleşen ilk kat 31,5 m genişliğe, 31 m uzunluğa ve 6,80 m yükseklikliğe sahiptir Sadece binanın dış duvarlarını ihtiva eden harabe, 1990 yılında Marmara Otel zinciri tarafından satın alınmıştır. 1999 yılında yapı mimar Gökhan Avcıoğlu ve GAD Mimarlık tarafından işlevli hale getirildi. Çerçeve şeklinde kalmış tuğla duvarlar içinde kalacak şekilde hafif çelik bir strüktür ve camdan oluşan bir kutu tasarlandı. Proje müellifleri Mimar Haluk Sezgin ve Mimar Philippe Robert tarafından bir yenileme ve ilave dizaynlarını takiben yalı, 2001 yılında çok amaçlı buluşma yeri olarak açıldı. Günümüzde Marmara Otel zinciri tarafından çeşitli toplantılar ve konferanslara hizmet vermek amacıyla çalıştırılmaktadır^.^ Ayrıca İstanbul Uluslararası Caz Festivali gibi sanatsal etkinliklere ev sahipliği yapmaktadır), Temel Yalısı, Fehime Sultan Yalısı (Fehime Sultan Yalısı, İstanbul Boğazı'nın muhteşem manzarasına sahip tarihi bir yalıdır. Osmanlı döneminden günümüze kadar gelen bu tarihi yapı, mimari zarafetiyle dikkat çeker. Yalının adını II. Abdülhamid'in kızı Fehime Sultan'dan alır. Restorasyon çalışmaları sayesinde eski ihtişamını koruyor. Boğaz'ın eşsiz güzelliklerini yansıtan bir konumda bulunan yalı, düğünler, etkinlikler ve özel davetler için popüler bir mekan. Tarih kokan duvarları arasında zamanda yolculuk yapmak mümkün. Eşsiz manzarası ve tarihi atmosferiyle ziyaretçilerine unutulmaz anlar yaşatıyor), Naime Sultan Yalısı (İstanbul, Beşiktaş İlçesi'nde, Ortaköy'de bulunan yalı. 1876'da, II. Abdülhamid tarafından yaptırıldı ve 1883'te Gazi Osman Paşa'ya hediye edildi. 1924'te, Naime Sultanın sürgüne gidişiyle boş kaldı ve 1944'te kamulaştırıldı. Son olarak yalı 1901 yılında V. Murat'ın kızı Fehime Sultan'a hediye ediliyor. 2002 yılına kadar Gaziosmanpaşa İlköğretim Okulu olarak kullanıldı, 2002'de çıkan yangında kullanılamaz hâle geldi), Hatice Sultan Yalısı (1800'lerin sonunda II. Abdülhamid tarafından V. Murad'ın kızı Hatice Sultan için inşa edilen yalı Osmanlı Hanedanı'nın yurt dışına sürülmesiyle birlikte yetimhane ve ilkokul olarak kullanıldı.Yine bir yangına kurban edilen yalı tekrar restorasyondadır ve otel yapılacaktır), Ortaköy Polisevi Sosyal Tesisleri (0505.3183476), Emin Vafi Korusu, Defterdar İbrahim Paşa Cami (Defterdarburnu'nda bulunan cami. Defterdar İbrahim Paşa Camisi, 17.yy'ın ikinci yarısında (1661) Defterdar İbrahim Paşa tarafından yaptırılmıştır. Cami, "Defterdarburnu Camisi" ve "İhmal Paşa Camisi" olarak da bilinmektedir), Naime Sultan Korusu, Kuruçeşme Açık Hava Konser Alanı, İBB Cemil Topuzlu Parkı, Atatürk'ün Yatı Savarona, Halide Hanım Korusu, Kuruçeşme Limanı, İBB Kuruçeşme Parkı, Kuruçeşme Yerevman Surp Haç Ermeni Kilisesi, İBB Ulus Parkı, Divan Kuruçeşme, Ali Vafi Korusu, GS Adası, Kuruçeşme Ayios Yani Rum Ortodoks Kilisesi, Renkli Ahşap Evler, Arnavutköy iskelesi, Ayşe&Dilara Bankı (Canoşki), Arnavutköy Parkı, Tevfikiye Cami (İstanbulBeşiktaşArnavutköyOsmanlı Dönemi "Arnavutköy Camii" ve "Akıntı Burnu Camii" olarak da bilinmektedir. Mülkiyeti Vakıflar İdaresine aittir. Sultan II. Mahmud, camiyi oğlu Şehzade Tevfik adına yaptırmıştır, mimarı bilinmemektedir. Yapımına 1832 yılında başlanan cami 1838 yılında ibadete açılmıştır. Geniş bir avlu içerisinde dikdörtgen planlı, kâgir duvarlı, ahşap çatılı, tek minareli, dört giriş kapısı olan cami toplam 3499 metrekare alana sahip olup iç alanı 287 metrekaredir. Tek şerefeli minaresi kesme taştan yapılmıştır), Reyhan Sultan Çeşmesi (1804 tarihinde inşa edilmiştir. Çeşme bir duvar çeşmesidir. Çeşmenin banisi Beyhan Sultan, Sultan III. Mustafa'nın kızı, Sultan III. Selim'in kız kardeşidir. Halep Valisi Silahtar Mustafa Paşa ile evlendirilen Beyhan Sultan pek çok eserin yapımını sağlamıştır. Beyhan Sultan 1824 yılında ölmüş ve Eyüp'te Mihrişah valide Sultan Türbesi'ne defnedilmiştir. Çeşme anıtsal ve dalgalı cephe düzeniyle barok üslubun güzel bir örneğidir. Dörder sütun üstünde yükselen ikişer paye ile cephe üç bölüme ayrılmıştır. Üstte yer alan üç oval madalyonun ortadakinde Sultan III. Selim'in tuğrası bulunmaktadır. Oval madalyonun altında üç bölüm halinde dörder satırlık kitabe dalgalı silmelerin arasında yer almaktadır. Üç ayna taşının üzerinde stilize akantus kabartmaları bulunmaktadır. Muslukları yoktur. Tekneleri sağlam gözükmektedir), Akıntı Burnu, Bebek Yat Limanı, Mısır Arap Cumhuriyeti Başkonsolosluğu, İBB Türkan Sabancı Bebek Parkı, Sacre Coeur (Kutsal Kalp) Katolik Kilisesi Bebek, Fransız Kilisesi, Bebek Ayios Haralambos Rum Ortodoks Kilisesi, Bebek Manastırı, Manolya Ağacı, Bebek Su Terazisi, Yoğurçu Zülfü Sokak Çeşmesi, İBB Bebek Çınarlı Bahçe Parkı, Bebek Koyu, Bebek iskelesi, Bebek Sahili, İbrahim'in Favori Kapısı, Tarihi Alp Çelik Bankı, Ahmet Muhtar Beyaz Köşk, Kayalar Mescidi (İstanbul'un Beşiktaş İlçesinde, Bebek ile Rumelihisarı arasındaki kayalar mevkiinde, sahil yolu üzerinde Leb-i Deryada karanın denize dudak uzattığı noktada yer almaktadır. Mescidin bânîsi, daha önce Reis'ül Küttâblık da yapmış olan Sultan IV. Mehmet dönemi (1648--1687) devlet adamlarından, padişahın üç tuğlu Nişancıbaşısı Sıdkı Ahmet Paşa'dır. Mimarı bilinmiyor.\

📍 [Saçaklı](https

//tr.wikipedia.org/wiki/Sa%C3%A7ak) çatısının üzerindeki dikdörtgenler prizması şeklindeki kütlenin ön cephesinin iki kenarında birer lale, ortasında ise bir madalyon) kabartması bulunur. Bu kütlenin alınlığının ortasında bir çarkıfelek) kabartması yer alır.), Arap Ömer Hatıra Bahçe Duvarı, Abbas Ağa Cami 1655 (Abbas Ağa Camii İstanbul'un Beşiktaş ilçesi'ndeki Abbasağa Mahallesi'nde yer alan bir Osmanlı camisidir. Mahalleye adını vermiştir. Darüssaade Ağası (Kızlar Ağası) Abbas Ağa tarafından 1655'te inşa edilmiş, padişah II. Mahmut zamanında tamir edilmiştir. Duvarları kagir ve çatısı ahşap olan camide Hünkar mahfili vardır. 1665 yılında osmanlı sarayında darüssaade ağalığı, yani kızlar ağası görevinde bulunmuştur. Kendi adını taşıyan semt İstanbul Beşiktaşta yer almaktadır. Kendisi Beşiktaşta bir camii, Laleli de Kızlarağası çifte hamamı, Sirkeci de Küçükağa hamamı olmak üzere hamamları bulunmaktaydı. Şimdi bunlar artık yok. Ayrıca caminin yanında 1637 tarihli çeşme bulunur), Musluklar Yokuşu Çeşmesi, Beşiktaş Öğretmen Evi (0212.3270152), Panayia Rum Ortodoks Kilisesi (Türkiye'nin İstanbul kentinin Beşiktaş ilçesinde bulunan Rum Ortodoks kilisesi.Yapı Bizans döneminde 16.yüzyıla kadar dayanmaktadır.Kilise'nin ismi Meryem Ana'nın ölümüne ithafden konulmuştur.Mimarı bilinmemekle birlikte taş ve moloz yoluyla inşa edilmiştir.Şu anda Beşiktaş köyiçi meydanı sokakta bulunmaktadır), Ahmet Gücüyen Heykeli (Kartal Heykeli), Sinan Paşa Camii Su Sarnıcı, Sinan Paşa Cami (Sinan Paşa Külliyesi içinde bulunan Sinan Paşa Camii, Sadrazam Rüstem Paşa'nın kardeşi Kaptan-ı Derya Sinan Paşa tarafından yaptırılmıştır. Külliye Sinan Paşa'nın ölümünden sonra, kitabesine göre 963/1555'te bitirilmiştir. Aynı tarih avludaki şadırvanın kitabesinde de bulunmaktadır. Sinan'ın bu cami ile aynı dönemde gerçekleştirdiği yapılar arasında, Lüleburgaz Sokullu Mehmet Paşa Külliyesi ve Silivrikapı Hadım İbrahim Paşa Camii bulunmaktadır.Caminin içinde yer aldığı külliyede medrese ve günümüzde yerinde olmayan çifte hamam bulunmaktadır. Cami ile birlikte yapılmış olması gereken hamam, caminin uzağında, bugün Dolmabahçe Sarayı'nın dış avlusu sınırında yapılmıştır. Sinan'ın Samatya'da 1547'de yaptığı Yakub Ağa Hamamı'na benzeyen hamam, Tophane-Beşiktaş yolu genişletilirken 1957 yılında yıktırılmıştır. Medrese, H. 1051/ M. 1641-42'de Kösem Sultan tarafından yaptırılmıştır. Bu caminin önemli bir özelliği planının Edirne Üç Şerefeli Cami planına benzemesi ve farklı boyut ve oranlarda onun tekrarı şeklinde yapılmış olmasıdır. Camide merkezi kubbe altıgen bir ayak sistemi üzerine oturtulmuş, iki yana genişletilmiş caminin sağ ve sol yanları ikişer kubbeyle örtülmüştür. Taşıyıcı sistemin hacim içinde kalan öğeleri oldukça küçük boyutlara indirgenmiş ve mekân bütünlüğü sağlanmıştır. Donanmanın her yıl Beşiktaş'tan ayrılmadan önce camide kalabalık cemaat halinde namaz kılmalarına olanak sağlamak amacıyla büyük bir iç mekânı tasarlanmıştır. Beş açıklıklı son cemaat mahalli, ortada büyük ve derin bir aynalı tonoz ve yanlarda ikişer kubbe ile örtülüdür. Yapı cepheleri taş ve tuğla almaşık duvar tekniğiyle örülüdür. Yapının geçirmiş olduğu onarımlarda medrese odalarının bazıları ve belki de cami girişi yıkılarak, son cemaat mahalli caminin iç mekânına katılmış, medrese odalarının önü kapatılmıştır. Caminin 19. yüzyılın seçmeci üslubu ile bezenmiş olan içi, klasik üslupta bir bezeme ile değiştirilmiş, Günümüzdeki bezeme ve vitraylar eklenmiştir. Yapının batı cephesinde bulunan hünkâr mahfili yapıya sonradan dâhil edilmiştir. Sinan Paşa Camii, klasik dönemin strüktürel formuyla, Edirne'de denenen bir şemadan çok farklı, boyutları minimuma inmiş, kolayca kendini tanıtan ve boyutları küçülmüş yapı elemanlarıyla daha aydınlık bir mekândır. Bundan önceki yapılarında daha gelişmiş dış yapı tasarımları uygulayan Sinan, burada isteyerek, basit bir dikdörtgenler prizmasından oluşan alt yapıda hiçbir hareket yapmamış, 12,60 m genişliğindeki kubbeyi geometrik şeklinin bütün sadeliği ile bu dikdörtgenin üzerine basit bir kasnakla oturtmuştur. Sinan bu camisinde, son cemaat mahallinin önünde Mihrimah Sultan Camileri'nde yaptığı gibi ikinci bir saçak uygulamış, camilerinde ilk kez olmak üzere avlu revakları arkasına medrese odaları yerleştirmiştir.), Uğur Mumcu Parkı Çeşmesi, Uğur Mumcu Anıtı, Saray Koleksiyonları Müzesi, Dolmabahçe Sanat Galerisi, Tarihi Akaret Sıraevler Caddesi, Akaretler Mustafa Kemal Müzesi, Şairler Sofası Parkı, Şairler Kahvesi, Bezmi Alem Valide Sultan Çeşmesi, Bezm-i Alem Valide Sultan Namazgahı (Vişnezâde Mahallesi Spor Caddesinde yer alan 698 ada, 1 parsel sayılı Bezmi Alem Valide Sultan namazğâhı aslına uygun şekilde korunan Namazgahlardan birisidir. 328.50. metrekarelik namazgahın tamamı bir metreye yakın bir yüksekliğe sahip bir set halindedir. İçinde ve çevresinde çevreye cıvıltı sunan yüksek ağaçlar vardır. Hemen yanında yer alan ünlü Çeşmesi, su mimarimizin en zarif örneklerindendir. 1985 yılında hem namazgâh hem çeşme aslına uygun şekilde restore edilmiş ve tarihi fonksiyonlarına kavuşturulmuştur. Çeşmeye su bağlanmış ve namazgah teravih namazlarına açılmıştır. Namazgâh taşının ön yüzünde, celisülüs bir hat ile "Küllemü dehale oleyhû Zekeriyya-l mihrah" âyeti, arka yüzünde ise "İsmetlû Valide Sultan Hazretlerinin hayratıdır. 1255 /.(1839)" ibâresi bulunmaktadır. İlâhî kaderin esirelikten Sultanlığıa yükselttiği. Sultan 2.Mahmud'a eş ve Sultan Abdulmecid'e anne yaptığı Bezmi Alem Valide Sultan'ın 1807 doğduğu 1852'de öldüğü sanılmaktadır. Hayatı hakkında ayrıntılı bilgi ve belge bulunmayan ve Vâlide Sultan'ın bıraktığı pek çok hayır eseri. Onun ruhundaki zarafeti yaşatıyor. Mühründe yer alan şu iki mısra' ise, evrenin erdeminden yansıyan evrensel sevginin i k l i m i n i taşıyor: MUHABBETTEN MUHAMMED OLDU HASIL MUHAMMEDSİZ MUHABBETTEN NE HASIL), Valide Çeşme, Ekmekçibaşı Ali Ağa Cami, (Caminin ilk caminin banisi, Fatih Sultan Mehmet Han'ın Ekmekçibaşılarından Ali Ağa'dır. 1485 yıllarında yaptırılmıştır. 1941 senesinde tamamen yanan caminin sadece mihrabı kalmıştır. Beyoğlu Müftülüğü ile Türkiye Diyanet Vakfı'nın gayretleriyle 1990 yılında temeli atılan Ekmekçibaşı Aliağa Camii, aslına uygun olarak inşa edildikten sonra 1991 Mart ayının ilk Cuma günü ibadete açılmıştır. 200 m2 toplam arsa üzerine inşa edilen camii betonarme yapıdır. Tek şerefeli minaresi olan camii, 150 m2 alan üzerine kuruludur.\

📍 Beykoz

Tarihi Nişangah, Altın Elbiseli Adam Evi, Küçüksu Millet Parkı, Küçüksu Kasrı (Milli Saraylar), Küçüksu Kasrı Mesire Alanı, Küçüksu Parkı, Göksu Deresi, Anadolu Hisarı, Anadolu Hisarı Müzesi, Yıldırım Beyazıt Parkı, Anadolu Hisarı Namazgah, Anıt Ağaç, Muhaşşisinan Cami, Sadık Paşa Köşkü, Şaka Bayırı Sokak, Anadolu Hisarı Fatih Sultan Cami, Tarihi Göksu Meryemana Ayazması, Amcazade Yalısı, Amcazâde Hüseyin Paşa Yalısı (İstanbul'da Boğaziçi'nde Anadoluhisarı'nın biraz kuzeyinde bulunan yalı). 1699 tarihinde yapılmış olan yalı İstanbul'daki en eski konuttur. Köprülü ailesinden Sadrazam Amcazâde Hüseyin Paşa için yapılmıştır. Orijinali çok daha büyük bir kompleks olan yalıdan günümüze divanhanesi kalmıştır. Karlofça Antlaşmasının taslakları bu yalıda hazırlanmıştır. Yalı harem ve selamlık bölümlerinden oluşuyordu. Günümüze kalan divanhane selamlık bölümüne aittir. Özgün yapıda harem dairesi ile selamlık dairesini bir bahçe ayırıyordu. Harem, fotoğraflardan anlaşıldığına göre iki katlı, iki sofalı ve ortalama 15-20 odalı bir yapı olup, 1877-1878 Rus Savaşı sırasında buraya yerleştirilen göçmenler nedeniyle tahrip olmuştur), Otağtepe Su Sarnıcı, Otağ Tepe Parkı, Otağtepe Fatih Korusu, Muhtar Hayrullah Ersayın Parkı, Hekimbaşı Av Köşkü (Mimar Sarkis Balyan tarafından inşa edilmiştir. 19. yüzyıl eseri olan Hekimbaşı Av Köşkü, Rönesans tarzıyla yapılmıştır. Şehirde, alışılmış mimarinin dışında kalan köşk, özellikle merdiven kulesi ile dikkat çekmektedir. Birkaç yıldır restorasyonda olan köşk ziyarete kapalıdır), İstanbul Kuş Cenneti, Beykoz Spor Ormanı, Çavuşbaşı Kasrı, Elmalı Barajı,Çengel Dere, Beykoz Lions Hatıra Ormanı, Mihrabat Çocuk Parkı ve Macera Parkurları, Beykoz Belediyesi Başkanlığı Kanlıca Fidanlığı, Kanlıca İskelesi, İBB Çubuklu Silolar (1930 ' lu yıllarda Beykoz Çubuklu da yakıt depolama amacıyla inşa edilen tesis uzun yıllar atıl durumdayken Büyükşehir belediyesi tarafından restore edilerek bir kültür merkezi haline getirilmiştir. Hafta boyunca açık olan tesisleri biletsiz olarak gezebilirsiniz. İstanbul boğazı'na hakim bir tepede bulunan tesis sizlere inanılmaz güzellikte fotoğraflar çekmeniz için doğal bir platform olacaktır. İçerisinde kütüphane ve cafe bulunan mutlaka görmelisiniz), Çubuklu iskelesi, İstanbul Odesa Dostluk Anıtı, Beykoz Çubuklu Silolar Seyir Balkonu, İBB Çubuklu Siloları Kütüphanesi, Çubuklu Su Terazisi, Çubuklu 2 Su Terazisi, Çubuklu Doğal Kaynak Suyu, Göztepe Tabiat Parkı, 164. Yıl Polis Hatıra Ormanı, Aşkını Kaybeden Ağaç, İBB Burunbahçe Mesire Alanı 1, Paşabahçe Plajı, Beykoz Sosyal Tesisleri 2, İBB Burunbahçe Mesire Alanı 2, Paşabahçe iskelesi, İBB Paşabahçe Sahil Parkı, Atatürk Parkı, Şehit Cengiz Erdoğan Parkı, TC Beykoz Belediyesi Cumhuriyet Parkı, Soğuksu Meydanı Saat Kulesi, Sultan III. Mustafa Cami 1750 (Beykoz Paşabahçe'de Barbaros Caddesi üzerinde bulunan Sultan III. Mustafa Cami, 1750 yılında Sultan III. Mustafa tarafından yaptırılmıştır. İlk başta ahşap olarak yapılan cami, 1965-1971 yılları arasında yıktırılarak, maddi yönü Paşabahçe halkı tarafından karşılanarak yeniden yaptırılmıştır. Tek minareli ve tek şerefeli olan bu cami, Paşabahçe Cami olarak da bilinmektedir.), 216 istanbul (Etkinlik Mekanı), Şehit Cengiz Erdoğan Parkı, Paşabahçe Sahili, İBB Sultaniye Parkı, Paşabahçe Stadyumu, Beykoz Sahili Etkinlik Alanı, Beykoz Su Sporları Merkezi, Deniz ve Su Ürünleri Müzesi (Beykoz Barbaros Hayrettin Paşa Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi Denizcilik ve Su Ürünleri Müzesi. Şirketin kuruluşundan beri gün ışığına çıkarılmayı bekleyen eserlerle, Türk deniz taşımacılığının geçmişten günümüze taşıdığı misyonu, geniş kitlelere duyurmak, tanıtmak, sevdirmek amacıyla 06.11.1995 tarihinde açılmıştır. Müze, İşletme Genel Müdürlüğü ile aynı binada bulunmaktadır. Bina 1912--1914 yıllarında yapılmıştır. Sergilenmekte olan eserler, İşletmenin kuruluşundan günümüze aktarılan, Mustafa Kemal Atatürk'ün gemi hatıra defterine yazdığı el yazmaları, resimler, (Diyarbakırlı Tahsin, İbrahim Çallı, Fikret Otyam vs.), maketler, gemi objeleri (pusula, telgraf, fener vs) şeklindedir. 1973 yılında Denizcilik ve Su Ürünleri Endüstrisi ve iş kollarında ihtiyaç duyulan bilgi, beceri ve iş alışkanlıklarını kazanmış orta kademedeki teknik elemanları yetiştirmek amacıyla açılmıştır. İlk mevzunlarını 1975-1976 Eğitim Öğretim Yılında vermiştir.1967-1979 yılları arasında Jayka projesi çerçevesinde Japon uzmanlarla güverte avlama, su ürünleri besin endüstrisi olarak bölümler açılmış bu dönemde Japonya'dan getirilen deniz kabukları ve bununla birlikte ülkemiz denizlerinden toplanan canlı örnekleri biriktirilmiş ayrıca Celile ZORLU,Salih SAKA ve Rıcherd BLECKNEY'in biriktirmiş oldukları dünya denizlerinde su ürünleri örneklerini ders metaryeli ve sergilenmek amacıyla okula hibe etmişlerdir.Bölüm öğretmenlerinin zaman içerisinde toplanan örnekleri sergi haline getirmişlerdir.İstanbul 2010 Avrupa Kültür Projesi çerçevesinde Oya ÖZBEY ve Ahmet Kıral Özbey kordinatörlüğünde günümüzdeki müze oluşturulmuştur.Sergilenen metaryel halka aık ve ücretsiz olarak sergilenmektedir.Okulumuz ve çevre okulları öğrencilerine Biyoloji ve Su Ürünleri'nin derslerinde sahip olduğu canlı deniz kaynakları örnek preparatları ders metaryeli olarak hizmet vermektedir.Deniz ve tatlı su örnekleri korunarak gelecek nesillere aktarılması olanak sağlanmaktadır. Alanında kurulmuş olan ilk müzelerden biridir. BU müze sayesinde Küresel Isınma sonucunda yok olan baskı altına giren ve istilacı türlerde sergilenmektedir. Müze ücretsizdir. Cumartesi Pazar ve Resmi tatil günleri kapalıdır.), Beykoz Belediye İskelesi, Gümüysuyu Parkı, Aşık Kerem Parkı, İBB Beykoz Koru Yanı Atatürk Çamlığı, İBB Beykoz Nato Parkı, Beykoz Nato Parkı, Tarihi Çeşme (Bu eser hakkında henüz tescillenmiş "detaylı" bilgi çok yok. Ancak bilinen şu ki; Çeşmenin adı Hacı Ali Bey Çeşmesi. Beykoz merkez mahallede ve korunun hemen bir alt yan yolunda kalıyor. Bölgede eski yapı oldukça var. Ve çeşme hala kullanımda. Eski bir Osmanlı çeşmesi olarak hizmet veriyor ve günümüze kadar hayatta kalabilmiş bir eser), İBB Beykoz Korusu, İBB Beykoz Koru Sosyal Tesisleri, İBB Beykoz Kır Bahçesi Sosyal Tesisleri, Mehmet Akif Ersoy Şiir Müzesi, Beykoz'da bulunan ücretsiz bir müze, Mehmet Akif Ersoy'un Beykoz'da yaşadığı sürece bu evde kaldığı rivayet ediliyor. İki üç hafta bu evde kaldığı söyleniyor. Üç katlı bir ahşap ev ve çıkışta yaprak şiir koparıp alıyorsunuz. Ünlü Rus Şairi Yevtuşenko"" Şiir aldanmaz.Şiir yalanı bağışlamayan kıskanç bir kadındır.ve elbette şiir yoğun bir şekilde HAYATTIR"" der.İşte bu MUHTEŞEM müze sizi HAYATIN içine alıyor,hem geçmiş zaman sürgünlerini,hemde şimdiki zaman sürgünlerinin hayatına ışık tutuyor,anı Bankanızdaki sayfaları çeviriyor,dışarıya adım attığınızda sizi MUTLULUK sarhoşu yapıyor.Şiirimize ne kadar damga vurmuş ŞAİR varsa bu müzede yerini almış ve bazılarının şiirlerini kendi sesinden dinleme imkanı veriyor), İshak Ağa Çeşmesi On Çeşmeler (Beykoz'un merkezinde yer alan Onçeşmeler, bölgenin en tanınan tarihî yapılarından biridir. Asıl adı İshak Ağa Çeşmesi olan bu yapı, 1746--1747 yıllarında yeniden inşa edilmiş olsa da kökeni Bizans dönemine kadar uzanır. Mermer sütunları, sivri kemerleri ve adını aldığı on adet lülesiyle klasik Osmanlı mimarisinin güzel bir örneğidir. Yüzyıllar boyunca Beykoz halkının su ihtiyacını karşılayan Onçeşmeler, aynı zamanda semtin sosyal hayatında da önemli bir buluşma noktası olmuştur. Günümüzde restorasyonlarla korunmuş hâlde, hem tarihi hem de estetik değeriyle Beykoz'un simgelerinden biri olmaya devam etmektedir), On Çeşme Meydanı, İBB Merkez Parkı, Tarihi Beykoz Hamamı, Tarihi Evler (Şahinkaya Cad.), Beykoz İskelesi, Yalıköy Sahili, Manzaralı Merdivenler (Manzara Seyir Noktası-Yalıköy Sevdalılar Çık Sok.), Boğaziçi Seyir Noktası, İBB Yalıköy Sahil Parkı, Orhan Veli Kanık'ın Evi (Orhan Veli Kanık, 1914 yılında bu evde doğdu. Türk şair ve Garip Hareketinin kurucularndandı. 1950 yılında vefat etti), Yalıköy Nostaljik Evleri, Hacı Ali Bey Cami 1899 (1899 yılında Hacı Ali Bey tarafından yaptırılmıştır. Tek minareli ve tek şerefeli olan bu cami, 43 yıl bu camide imamlık yapan Hacı Osman Bey'den ötürü Hacı Osman Cami olarak da bilinmektedir), Ahmet Mithat Efendi Yalısı (1892 yılında inşa edilen sahilhane, yalıdan çok köşk yapı ve hacminde olan ve çok tamirler geçiren yapı, ekleme balkonlarıyla estetiğini yitirmiştir. Ancak pencere, korniş ve frontonlarıyla neo-klasik üslubu göstermektedir.  Kare planlı, çıkmalı orta bolüme sahip, kuzey ve güney kompartımanları simetrik olan ahşap bağdadi teknikle yapılmış sahilhanenin üst sofayı örten ışık köşkü etkilidir. 1991 yılından sonra tamamen yenilenmiştir. Yalı adını, basın ve edebiyat dünyamızın önemli şahsiyeti olan Beykoz'da çiftliği ve kendisine ait sırmakeş suyunun da sahibi olan ve burada yaşayan Ahmet Mithat Efendi'den almış olup, bu varlıkları miras yoluyla değil kendi çabalarıyla elde ettiği bilinmektedir. Yalı, Gayrimenkul Eski Eserler ve Anıtlar Kurulu tarafından 1971 yılında koruma no 5 ile tescil edilmiştir. Yalıda Musikî Alemleri: Benim çocukluğumda, özellikle yaz aylarında, yalı çok kalabalık olurdu. Uzun ve geniş rıhtımı çok kişiyi birden barındırırdı. Büyüklerimiz, Ahmet Mithat Efendi'nin çok geniş olan sülalesinin, varislerinin, yalının değişik kesimlerinde oturduklarını söylerlerdi. Zira akıp giden bir asırlık zaman dilimi içerisinde, artık yalıda, dördüncü beşinci nesiller yaşıyordu (1960'lı yıllar). Beni yalıdaki kalabalıklardan çok, deniz tarafından sandalla geçtiğimiz yaz akşamları, yalının rıhtım katı pencerelerinden denize ve bazen daha uzaklara yayılan musiki sesleri ilgilendirirdi. Klasik Türk Musikisine tutkum nedeniyle, yalıda yapılan bu musiki toplantılarını çok merak ederdim. Sonradan öğrendiğime göre, büyük yalının rıhtım katındaki bu bölümde, Ahmet Mithat efendinin damadı olan meşhur edebiyatçı Muallim Naci'nin kızı Fatma Nigar Hanım ile eşi yaşamakta idi. Nigar Hanım iyi yetişmiş, kültürlü bir İstanbul hanımefendisidir. Türk musikisine çok meraklıdır ve piyano, keman çalarmış. İşte ben bu dönemin sonlarına yetiştim. Dedesi Ahmet Mithat'ın vefatından sonra, azalan bir tempoyla bu ananevi kültür toplantılarını, Fatma Nigar Hanım sürdürüyordu. Ahmet Mithat Efendi, ailesinin gelişmesini dikkate alarak, yalıyı çok bölümlü inşa ettirmiştir. Yalıda sosyal aktiviteler (toplantı ve tiyatro) için uygun mekânlar yaptırmıştır. Yalı zaman içinde, Ahmet Mithat'ın genişleyen çevresiyle, dostlarıyla paylaştığı bir kültür merkezi haline dönüşür. Her hafta cuma günleri, edebiyatçı ve yazarlar, şairler, musikişinaslar, yalıya davet edilir, herkes bu kültür ziyafetinden nasibini alırmış. Yalıda, yalnızca cuma günleri, genellikle musiki ağırlıklı yapılan böyle bir toplantıya, ben de misafir olarak katılma şansına erişmiştim. Yaz akşamları, açık pencerelerden denize akseden şarkı ve fasıl sesleri, belki de sona ermekte olan bir dönemin, o günlere son yansımalarıydı. Öyle sanıyorum ki, Ahmet Mithat Efendi'nin başlattığı bu müzikli toplantılar, geçmiş günlerden 1950'li yıllara kadar devam etti ve ettirildi. 1952-53 yıllarıydı... Anımsadığıma göre katıldığım bir toplantıda, ses sanatçısı Mülkiye Ecevit, kanuni Hüsnü Anıl, tamburi Necdet Anıl gibi sanatçılar vardı. Mehtaplı gecelerde, sandallarla denize çıkılır, şarkılar söylenir, çıt çıkmazdı, sadece, küreklerin suya giriş çıkışları ile küreklerden süzülen damlaların, şıpırtılarının yarattığı suların musikisi duyulurdu. Güzel, çok güzel zamanlardı onlar), Beykoz Kethüda Çeşmesi 1533-1534 (Yapılış Tarihi: H.940 / M.1533 -- 1534 Anadolu yakasının tesbit edilen en eski çeşmesi sayılır. 1978 yılında yol genişletme çalışmaları sırasında numaralandırılarak yıkılan çeşme beş sene sonra şimdiki yerine inşa edilmiştir. İlk banisi Defterdar Şıkk-ı Evvel İskender Çelebi'nin kethüdasıdır. Kethüdanın adı belirtilmemiştir. III.Selim devrinde Fettah Efendi, I. Abdülmecid devrinde Mehmed Ağa, Abdülaziz döneminde de Ali Bey isimli zatlar tarafından yenilenmiş ve yandaki küçük çeşmeler ilave edilmiştir. Düz çatılı mermer çeşme tek cephelidir. Saçağın üstünden geçen palmet süslemeli bir silme görülmektedir. Ayna taşının üzerinde istiridye formu görülmektedir. Üzerinde iki satırlık kitabesi bulunmaktadır. Bitkisel süslemeli bir silme çeşmeyi çerçevelemektedir.

📍 Beyoğlu

Galata Kulesi (Galata Kulesi ya da müze olarak kullanılmaya başlaması sonrasındaki adıyla Galata Kulesi Müzesi, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinde bulunan bir kuledir. Adını, bulunduğu Galata semtinden alır. Galata Surları dâhilinde bir gözetleme kulesi olarak inşa edilen kule, farklı dönemlerde farklı amaçlarla kullanılmasının ardından 2020'den itibaren bir sergi mekânı ve müze olarak hizmet verir. Hem Beyoğlu'nun hem de İstanbul'un sembol yapılarındandır. Bizans İmparatorluğu ile ittifak hâlinde olan Cenevizliler 1267'de, Haliç'in kuzeyinde bulunan Galata'da "Pera" adlı bir koloni kurmuş, bu koloninin hâkimiyet alanını da zaman içinde Bizans tarafından verilen izinlerle genişletmişti. Tepesindeki haçtan ötürü o dönem "Kutsal Haç Kulesi" (Turris Sancte Crucis) olarak adlandırılan kule, bu izinlere aykırı bir şekilde kuzeydoğu yönündeki tepeye doğru hâkimiyet alanı arttırılarak 1335-1349 yılları arasında bölgede yapılan tahkimatın bir parçası olarak inşa edildi. İki devlet arasında o yıl patlak veren savaş, ertesi yıl imzalanan antlaşmayla sona ererken kulenin bulunduğu tepe Ceneviz kontrolüne bırakıldı. Konstantinopolis'in 29 Mayıs 1453'te Osmanlı İmparatorluğu tarafından alınması sonrasında Pera'daki Cenevizliler, herhangi bir direniş göstermeden koloniyi Osmanlı'ya devretti. Kulenin de dâhil olduğu Galata'daki tahkimatta birtakım tahribatlar gerçekleştirilse de, Osmanlı Padişahı II. Mehmed'in fermanıyla kuledeki tahribatlar durduruldu ve tahrip edilen kısımlar yeniden inşa edildi. 1509'daki depremde hasar gören kule, 1510 itibarıyla onarıldı. 16. ve 17. yüzyıllarda, savaş esirlerini tutma yeri ve levazım ambarı, 18. yüzyıl itibarıyla Mehterhâne Ocağı ile yangın gözleyiciler tarafından bir yangın kulesi olarak kullanıldı. 1794'teki yangın sonrasında yapılan onarım çalışmalarında kulenin tasarımı değiştirilirken üst kısım kahvehaneye dönüştürüldü. 1831'deki yangın sonrasında tasarımı bir kez daha değiştirildi. 1875'teki bir fırtınada çatısının devrilmesinin ardından en üst katın üzerine kâgir iki ahşap kat çıkılarak bu kısım, şehirde çıkan yangınları gözleme ve haber verme amacıyla kullanılmaya başlandı. 1965-1967 yılları arasındaki restorasyon çalışmasıyla kule, katları farklı amaçlara hizmet eden turistik bir yapı olarak düzenlenirken kulenin çatısı da 1832-1876 yılları arasındaki tasarıma benzer şekilde yenilendi. Bu dönemde, Ünal Kardeşler ile sonrasındaki dönemde vârislerine ait şirket tarafından İstanbul Belediyesinden kiralanarak işletilmeye başlandı. 1999-2000 yıllarında dış cephesinde bir restorasyon yapıldı. 2013'te, İstanbul Büyükşehir Belediyesine bağlı BELTUR işletmeyi devraldı. Bu dönemde kulenin en üst iki katında birer kafe ile restoran yer almaktaydı. Aynı yıl, UNESCO tarafından Dünya Mirası Geçici Listesi'ne dâhil edildi. 2019'da mülkiyeti ve işletmesi Vakıflar Genel Müdürlüğüne geçti. 2020'de yapılan çalışmalar sonrasında kule, müze ve sergi mekânı olarak düzenlendi. 2023'te, çatısında bir restorasyon gerçekleştirildi. Çatısının ucuna kadar olan yüksekliği 62,59 m olan Romanesk tarzdaki kâgir kulenin silindirik gövdesi taştandır. Birer bodrum), zemin ve asma kat dâhil olmak üzere 11 katı bulunur. Zemin katla altıncı kat arasında asansör yer alırken zemin kattan dördüncü kata kadar taş merdivenler, altıncı kattan sekizinci kata kadar ise çelik konstrüksiyon merdivenler yer alır. Tepesini kaplayan koni şeklindeki çatısı ise betonarmedir. Günümüzde kulenin zemin katı, bilet kontrol ve güvenlik noktası olarak hizmet verirken altıncı kata kadar ulaşan asansörün girişi de burada yer alır. Birinci kat müze mağazası iken sonraki üç kat sırasıyla Hezârfen Ahmed Çelebi'nin Galata Kulesi'nden süzülüşünün bir animasyonunun gösterildiği bir ekranla birlikte simülasyon alanı ile kulenin Takiyüddin tarafından kullanıldığı dönemini konu alan eserlerin; Kurtuluş Savaşı'na ait fotoğrafların; Galata Kulesi ve Surlarına ait bilgi ve eserlerin; Galata Kulesi ve İstanbul ile ilgili eserlerin yer aldığı kalıcı müze ve sergi alanlarıdır. Bir geçiş alanı niteliğindeki altıncı katın sonrasındaki geçici sergi alanı olan yedinci katta, İstanbul'un bir bölümünü gösteren bir maket ile pencere önlerine konumlanan seyir dürbünleri yer alırken sekizinci kat, bir seyir terası olarak düzenlenmiştir. Kulenin dış cephesi ile kuleyi çevreleyen alan ise bazı özel ve belirli günlerde farkındalık yaratma, anma ya da kutlama amacıyla kullanılır.). Arka plan, inşası ve Cenevizliler dönemi: Cristoforo Buondelmonti'ye ait *Liber insularum Archipelagi*'nin Marciana Millî Kütüphanesi'nde yer alan ve 1420'ler ile 1430'lar civarına tarihlenen kopyasındaki haritanın üst kısmındaki surların en tepesinde, Galata Kulesi yer alır. Bizans İmparatorluğu ile ittifak hâlinde olan Cenevizliler 1267'de, Haliç'in kuzeyinde bulunan Galata'da "Pera" adlı bir koloni kurdu. Hâkimiyet alanlarını bölgeyi kuzeydoğusundaki tepeye doğru izinsiz bir şekilde genişleten Cenevizliler, 1335-1349 yılları arasında bu tepenin yamaçlarında, hendeklerle çevrili sur ve kuleler inşa etti. Günümüzde Galata Kulesi olarak bilinen ve bir gözetleme kulesi olmasının yanı sıra karadan yapılabilecek bir kuşatmada, koloninin düzlükte bulunan kıyı kısmının korunması amacı güden surların baş kulesi, 1348'de inşa edildi. Kulenin önünde, yapıya iki yanından bitişik bir biçimde, düz sur hattından yarım daire şeklinde çıkıntı yapan bir barbakan vardı. Dört sur hattının kesiştiği ve Pera'nın ana girişinin bulunduğu bu kısım, üzerindeki levhaya göre 1 Nisan 1452'de tamamlanan inşasıyla Pera'nın Osmanlı İmparatorluğu kontrolüne girmesinden önce inşa edilmiş son tahkimattı. Bu dönem kule, tepesinde yer alan haçtan ötürü "Turris S. [Sancte] Crucis" ("Kutsal Haç Kulesi") olarak anılıyordu. Ağustos 1348'de Bizanslılar ile Cenevizliler arasında, ticari çekişmelerin yol açtığı bir savaş patlak verdi.[^[2]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Galata_Kulesi#cite_note-3) Savaşın Bizans zaferiyle 1349'da sona ermesinin ardından barış sağlanırken aynı yıl, Bizans İmparatoru VI. İoannis tarafından yayımlanan bir fermanla, Galata Kulesi'nin bulunduğu tepenin kontrolü Cenevizlilere teslim edildi. Osmanlı dönemi: Konstantinopolis'in 29 Mayıs 1453'te Osmanlı İmparatorluğu hakimiyetine girmesi sonrasında Pera'daki Cenevizliler, herhangi bir direniş göstermeden koloniyi Osmanlı kontrolüne bıraktı. Bu dönemde kulenin tepesinde yapılan tahribat, Osmanlı Padişahı II. Mehmed'in Pera'ya yönelik fermanının ardından durduruldu ve Zağanos Paşa'nın başında bulunduğu çalışmalar kapsamında kule tekrar yükseltilerek tepesindeki haç, Osmanlı bayrağıyla değiştirildi. 1509'daki depremde, Galata Kulesi de dâhil olmak üzere Galata'daki tahkimatta birtakım hasarlar meydana geldi. Mimar Hayreddin önderliğinde yapılan onarım çalışmalarının 1510 yılı ortalarında tamamlanmasıyla kule tekrar yükseltildi. Kulenin gövdesinde, yerden 13,20 m (ikinci katın başlangıcı) ve 17,17 m (üçüncü katın başlangıcı) yüksekliklerinde olmak üzere yer alan iki tuğla kuşak, bu deprem sonrasında yapılan tadilatların izleri olarak değerlendirilir ve bu tadilatın kapsamı, kaynaklara göre farklılık gösterir. 16. yüzyılda Galata Kulesi ve Galata Surları üzerindeki diğer burçlar, Kasımpaşa'daki tersanelerde çalışan Hristiyan savaş esirlerinin barınağı ve bir zindan olarak kullanıldı. 17. yüzyıla tarihlenen *Seyahatnâme*)'sinde Evliya Çelebi, kulenin önceleri zindan, o dönemlerde ise tersanenin gemi levazım ambarı olarak hizmet verdiğini yazar. Takiyüddin de gözlemevinin inşası öncesinde kulede birtakım çalışmalar gerçekleştirdi. 18. yüzyıl itibarıyla kule, Mehterhane Ocağı ile yangın gözleyiciler tarafından bir yangın kulesi olarak kullanılmaya başlandı. 27 Temmuz 1794'te çıkan yangında meydana gelen hasarlar nedeniyle kulenin boyu kısaltılarak tasarımı değiştirildi. Bu çalışmalar kapsamında, en üst katın her bir yanına yapılan çıkmalı odalar, sofalar ve divanhane eklenerek bu kısım bir kahvehaneye dönüştürüldü. Yangınları duyurma amacıyla da bir kös yerleştirilirken tavan arası ise güvercinlik olarak kullanılmaktaydı. 2-3 Ağustos 1831'de çıkan yangında kulede tahribat oluştu. Kulenin üst kısmı, önceki farklı bir tasarımla onarılarak -1875'teki fırtınada devrilecek olan çatısı hariç- günümüzdeki görünümüne kavuştu. 1853 ya da 1854 yılında kulenin çatısında bir onarım yapıldı. Aralık 1857'de kurulan, Galata ve Pera'nın idaresinden sorumlu Altıncı Belediye Dairesi tarafından kullanılacak olan binanın 1864 yılındaki inşaat çalışmaları sırasında kulenin çevresindeki avlusu, surlardaki kapılar ve kıyıya doğru uzanan sur duvarlarının 30 Kasım 1863 tarihinde alınan kararla yıkımına, hendeklerinin ise doldurulmasına başlandı. 1875 yılında meydana gelen bir fırtınada çatısının devrilmesinin ardından en üst katın üzerine, her birinde birer odanın olduğu iki katlı kâgir ahşap bir kısım inşa edildi. Kalenin tepesi, hem 1874'te şehirde kurulan itfaiye teşkilâtının hizmetinde yangın haber merkezi hem de deniz kuvvetleri tarafından bir haberleşme merkezi olarak kullanılmaya başlandı. Cumhuriyet dönemi 1960'lara kadar kullanımı, 1965 restorasyonu ve sonrası; 1923'teki Türkiye'de cumhuriyetin ilanı sonrasında da kule, itfaiye teşkilatı ile deniz kuvvetleri tarafından kullanılmaya devam etti. Galata Kulesi'ne aktarılmak üzere Şubat 1930'da sökülerek Mart 1930'da kulenin tepesine yerleştirilen İngiliz Bahriye Hastanesi'ndeki vakit küresi, Kasım 1934 itibarıyla faaliyete geçti. 1959-1960 kışında, üst kısımdaki ahşap odaların kirişlerinin) çürüyerek çökmesinin ardından boşaltılan kulenin, İstanbul Belediyesi Başkanı Haşim İşcan'ın girişimiyle sonucunda onarım ve restorasyon çalışmaları yapılarak turistik bir tesise dönüştürülmesi kararlaştırıldı. Çalışmalar için 15 Eylül 1964'te yapılan ihaleyi Yapıtaş kazanırken 28 Eylül 1967'de gerçekleştirilen bir törenle kule tekrar açıldı. Çalışmalarla birlikte bodrum) katı, bir servis katı olarak düzenlendi. Zemin kat bir giriş katı niteliği kazanırken giriş ekseninin karşısına, bu kattan altıncı kata kadar ulaşan iki asansör eklendi. Birinci kat bir şark kahvesi, ikinci kat kulenin tarihiyle ilgili bir müze, üçüncü kat turistik eşyaların satıldığı satış reyonlarının yer aldığı bir kat, dördüncü kat Ceneviz Meyhanesi adını taşıyan bir meyhane, beşinci kat kuledeki yiyecek ve içecek servisi yapılan mekânlar tarafından kullanılacak bir mutfak, altıncı kat tuvaletler ile vestiyerin yer aldığı bir lobi), ziyaretçilerin ulaşabileceği son kat olan sekizinci kat ise bir gece kulübü olarak düzenlendi. Restoran kısmının inşasını gerçekleştiren Ünal Kardeşler, Şubat 1968'deki ihale sonucunda kulenin işletme haklarını da İstanbul Belediyesinden beş yıllığına kiraladı. Yapılan düzenlemeler sonrasında kulenin turistik tesis olarak açılışı ise 30 Mayıs 1969'da gerçekleştirildi. Kardeşler'in Belediye ile olan kiralama sözleşmesi, ilk beş yılın ardından her yıl yenilenmekteydi. 3 Eylül 1989 tarihli *T.C. Resmî Gazete*'de yayımlanarak yürürlüğe giren Bakanlar Kurulu kararıyla Galata Kulesi ve Çevresi adlı bir "turizm merkezi" oluşturularak kule ile çevresi, Turizm Bakanlığının yetki alanına girdi. 1999-2000 restorasyonu ve İstanbul Büyükşehir Belediyesine devri; İstanbul Büyükşehir Belediye Meclisinin Ekim 1996'da gerçekleştirilen bir toplantısında, kulenin müzeye dönüştürülmesi ve mülkiyetinin Belediyenin Kütüphane ve Müzeler Müdürlüğüne verilmesi kararı alındı. Kulenin restore edilmesi ve müzeye dönüştürülmesi için o yıl açılan ihaleyi Pekerler İnşaat kazandı. Kulenin işletmesini sürdüren Ünal Kardeşler şirketinin kuleden tahliye edilmesi için aynı yıl açılan dava reddedildi. Aralık 1997'de ise Kültür Bakanlığının izni olmadan böyle bir değişimin yapılamayacağı belirtilerek kulenin müze olarak kullanılmasının uygun görülmemesinden ötürü uygulamanın durdurulması talimatı verildi. 1998'de Belediye tarafından kulede kütüphane yapılması girişiminde bulunulsa da bu girişim Anıtlar Kurulu tarafından reddedildi. İstanbul 1 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulundan çıkan 7 Mayıs 1999 tarihli izin kararı sonrasında, 1996'daki ihaleyi kazanan Peker İnşaat'ın Haziran 2000'de tamamladığı dış cephedeki restorasyon çalışmalarının ardından kule 13 Kasım 2000'de tekrar kullanıma açıldı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından, iç restorasyonu için 2000 yılında açılan ihaleyi de Pekerler İnşaat kazandı. Ancak bu iç restorasyon için İstanbul Büyükşehir Belediyesinin İstanbul 1 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kuruluna sunduğu ve kulenin bir müzeye dönüştürülmesini öngören proje, müze kurma izni vermesi gereken Kültür Bakanlığı tarafından verilen bir iznin olmadığı gerekçesiyle Kurul tarafından reddedildi. Bunun ardından aynı yıl, sergi salonu, hediyelik eşya satış kısmı ve kafenin yer aldığı yeni bir proje hazırlanarak Kurula sunuldu. Kulenin en üst iki katının Türk kahvehanesi, diğer katların ise hediyelik eşya reyonları ve turistik amaçlı diğer unsurlarla düzenlenmesine yönelik Anıtlar Kuruluna yapılan başvuru, Şubat 2004'te Kurul tarafından onaylandı. 28 Mart 2006 tarihli *T.C. Resmî Gazete*'de yayımlanan Bakanlar Kurulu kararıyla Galata Kulesi ve Çevresi, "yenilenme alanı" olarak tanımlandı. 6 Temmuz 2006 tarihli *T.C. Resmî Gazete*'de yayımlanan Bakanlar Kurulu kararıyla ise bu alanın, yenileme alanı çalışmaları kapsamında Beyoğlu Belediyesi tarafından kamulaştırılması belirlendi.^[[44]](https://tr.wikipedia.org/wiki/Galata_Kulesi#cite_note-Din%C3%A7er-45)[[45]](https://tr.wikipedia.org/wiki/Galata_Kulesi#cite_note-46)^ Bölge, 7 Temmuz 1993 tarihli İstanbul I Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Kurulu kararıyla Beyoğlu'nun kentsel sit alanı ilan edilen kısımları içerisinde yer almasına karşın planlama alanı dışında bulunan yedi bölgeden biriydi. Kulenin işletmecilerini kuleden çıkarma amacıyla 1996'dan beri sürdürülen yasal girişimler, İstanbul Büyükşehir Belediyesi ile kulenin işletmecisi Kardeşler ailesi ile olan kira sözleşmesinin Belediye tarafından yenilenmemesi sonrasında, 16 Nisan 2013 İtibarıyla işletmenin Belediyeye bağlı BELTUR'a devredilmesiyle sona erdi. Belediye tarafından kulenin en üst iki katında yapılan yenilemeler sonucunda sekizinci kat restoran, yedinci kat ise kafe olarak düzenlendi. Dünya Miras Komitesinin 37. oturumu esnasında, 21 Haziran 2013'te alınan kararla Galata Kulesi, Türkiye'nin UNESCO Geçici Dünya Mirası listesindeki "Ceneviz Ticaret Yolu'nda Akdeniz'den Karadeniz'e Kadar Kale ve Surlu Yerleşimleri" adlı serideki mimari eserler arasında yer aldı. Vakıflar Genel Müdürlüğü dönemi ve 2020 restorasyonu: Vakıflar Genel Müdürlüğü 17 Nisan 2019 tarihli yazısıyla, Vakıflar Yasası'nın 30. maddesine dayanarak kulenin mülkiyetinin, Kule-i Zemin Vakfı adına kendilerine devredilmesi yönünde bir başvuruda bulundu. 13 Mayıs 2019 itibarıyla kulenin mülkiyeti, Kule-i Zemin Vakfı adına Vakıflar Genel Müdürlüğüne geçti ve Belediye, kulede kiracı statüsünde kaldı. İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından bu devre karşı başlatılan yasal girişim sonuçsuz kalırken 31 Aralık 2019 itibarıyla BELTUR adına düzenlenmiş kira sözleşmesi sona erdi. Kültür ve Turizm Bakanı Mehmet Nuri Ersoy 18 Ocak 2020'de yaptığı duyuruyla, Galata Kulesi'ni de içeren "Beyoğlu Kültür Yolu" adlı turizm, kültür ve sanat projesi kapsamında kulenin etrafında kamulaştırma çalışmalarının yapılacağını ve kule çevresinde bir meydan oluşturulacağını açıkladı. Nisan 2020 itibarıyla İstanbul Büyükşehir Belediyesinin kuleden tahliyesine dair süreç başlatılırken Belediyenin buna karşı başlattığı yasal girişim ise olumsuz sonuçlandı ve 16 Mayıs 2020 itibarıyla kulenin mülkiyeti, Kule-i Zemin Vakfı adına İstanbul Vakıflar 1. Bölge Müdürlüğüne geçti. Restorasyon çalışmaları için yapılan ihaleyi kazanan ES Yapı, 30 Haziran 2020 itibarıyla çalışmalarına başladı. 1960'lardaki çalışmalar ve sonrasında iç kısma eklenen tüm unsurlar ve dekorasyonlar kaldırılırken hem iç hem de dış cephede restorasyon ve yenileme çalışmaları gerçekleştirildi. Bir sergi merkezi ve müze olarak düzenlenen kule, İstanbul'un Kurtuluşu'nun yıldönümü olan 6 Ekim 2020'de, Galata Kulesi Müzesi adıyla tekrar hizmete girdi. Çalışmalar kapsamında kulenin dışında yer alan meydana, Taksim-Tünel nostaljik tramvayı) tasarımına sahip bilet gişesi konuldu. Zemin katı, bilet kontrol ve güvenlik noktası ile altıncı kata kadar ulaşan asansörün girişinden oluşacak şekilde düzenlendi. Birinci kat, müze mağazası hâline getirildi. İkinci kat, Hezârfen Ahmed Çelebi'nin Galata Kulesi'nden süzülüşünün bir animasyonunun gösterildiği bir ekranla birlikte simülasyon alanı olarak düzenlenmiş olup bunu ve kulenin gözlemevi olarak kullanıldığı dönemini konu alan bir sergi alanını da içermeye başladı. Üçüncü kat Kurtuluş Savaşı'na ait fotoğrafların, dördüncü kat Galata Kulesi ve Surlarına ait bilgi ve eserlerin, beşinci kat Galata Kulesi ve İstanbul ile ilgili eserlerin sergilendiği kalıcı sergi alanları olarak yenilendi. Geçiş alanı olarak kullanılan altıncı katın ardından ulaşılan ve geçici sergi alanı olan yedinci kata, İstanbul'un bir bölümünü gösteren bir maket ile pencere önlerine konumlanan seyir dürbünleri konuldu. Sekizinci kat ise seyir terası olarak düzenlendi. 1 Kasım 2023'te, Galata Restorasyon tarafından kulenin çatısında restorasyon çalışmalarına başlandı. Konumu ve Mimarisi: Konumu, dış mimarisi ve gövdesi; Galata Kulesi, İstanbul'un Beyoğlu ilçesinin Bereketzade Mahallesi'ndeki Büyük Hendek Caddesi üzerinde yer alan 2 numaralı yapıdır. Kendisine ismini veren Galata semtinde, 35 m rakımlı bir tepenin üzerinde konumlanır. Romanesk tarzdaki silindirik kâgir kulenin, zeminden çatısının ucuna kadar olan yüksekliği 62,59 m'dir. Kayalık ve killi şistli bir zemin üzerinde yer alan yapının temeli masif taşlıdır. Zeminden yüksekte olan güney eksenindeki giriş kapısına, iki yanında yer alan mermer basamaklı merdivenlerle ulaşılır. Kulenin mermerden yapılan Ampir üsluplu söveli giriş kapısının üzerinde, 1831-1832 yıllarında gerçekleştirilen onarım ve restorasyon çalışmalarını konu alan, üzerine Şair Pertev'e ait bir manzumenin işlendiği kitâbe bulunur. Nuri Dede tarafından mermer üzerine kabartma tekniğiyle işlenen kitâbededeki celî talik üslubuyla yazılan metin, 4 paftaya ayrılmış 16 dizenin 4 satır hâlinde dendanlı kartuşlardan meydana gelir. Metin üzerindeki üç elips kartuşta sırasıyla "Ya Hafiz", "Maşallah" ve "Ya Rafi" yazar. Kitâbede daha önceleri yer alan II. Mahmud'un tuğrası ise cumhuriyetin ilanı sonrasında kazınmıştır. Kulenin güneye bakan cephesinin dış tarafının zemin katı hizasındaki kısmında yer alan, İstanbul Fethi Derneğinin girişimi sonrasında İstanbul'un Fethi'nin 500. yıldönümüne denk gelen 1953 yılında asılan ve Emin Barın tarafından hazırlanan levhada, büyük harflerle şu metin yazılıdır: 29 Mayıs 1453 Salı sabahı Cenevizlerin Galata kolonisi anahtarlarını Fatih Sultan Mehmed'e takdim etmiş ve Galatanın teslimi 1 Haziran Cuma günü tamamlanmışdır.\

📍 Hadika Taşı Tuğrası'nın Okunuşu

📍 Hadika Taşı Kitabesi'nin Okunuşu

📍 Büyükçekmece

📍 Çatalca

İnceğiz Mağaraları, Karasu Deresi, Arif Nihat Asya Bayrak Anıtı, Camperist Caravan&Camping Karavan Kampı, İnceğiz Mağarası 2, Maltepe Nekropolü, İnceğiz Göleti, Akalan Piknik Alanı, İBB Harmanlar Üstü Mesire Alanı, Köpeklitepe (Akalan), İhsaniye Piknik Alanı, Maçkadere Tarihi Alanı (Belgrat), Kuş Kayası (Belgrat), Kurşunlugerme (Gümüşpınar), Karamandere Doğa Parkı, Karamandere Dere Kenarı, Karacaköy Deresi, Ulupınar Su Dolum Tesisleri, Ormanlı Plajı, Ormanlı Kamp Alanı, Durugöl, Atak Offroad Etkinlik Alanı, Alaiye Şehitliği (Yazlık)

📍 Çekmeköy

Çekmeköy Doğa Parkı, İBB Rahmi Demir Kent Ormanı, Çekmeköy Seyir kulesi, Sultançiftliği Taşlıtepe Devlet Ormanı, Vagoon House Kamp Alanı, Taşdelen Mesire Alanı, Çekmeköy Kent Parkı, Havuz Tepesi, Çekmeköy Millet Bahçesi, Çekmeköy Belediyesi Güngören Sosyal Tesisleri, Çekmeköy Ormanköy Mesire Alanı, İstanbul Anadolu Atlı Spor Kulübü, Park Of İstanbul Doğa ve Yaşam Kompleksi (Çekmeköy Hayvan Rehabilitasyon Merkezi), Reşadiye Mesire Alanı, Güvercinlik Mesire Alanı (Reşadiye), Tur Hasan Bey Mezarı (Danişment Oğullarından Tur Hasan Bey'in kabri-Reşadiye), Camoka Ulupamir Binicilik, Ömerli Binicilik Eğitim Merkezi, Çayağız Deresi, Tomara Binicilik Kulübü, Çanakçı Deresi, Ömerli Barajı, İnternational Ömerli Carp CUP Yarışma Alanı, Ömerli Barajı Kamp Alanı, Paşaköy Gözlem Kulesi

📍 Esenler

📍 Esenyurt

📍 Eyüp

Evvelbent Su Kemeri (Kemerburgaz)

📍 Fatih

İBB Balat Parkı, İBB Akşemsettin Parkı, Sveti Stefan Kilisesi (Demir Kilise), Eski Bulgar Ortodoks Başpiskoposluğu, Fener Rum Evleri, Farangati, Renkli Merdivenler, Meryem Ana Rum Ortodoks Kilisesi, Fethiye Cami (1591'de camiye dönüştürülen kilisede Bizans'ın son dönemlerine ait mimari doku ve ince detaylı mozaikler yer almaktadır), Cennet Mahallesi'ndeki Pembe'nin Evi, Merdivenli Yokuş Evleri, Aziz George Katedrali, Ferruh Kethüda Cami (köşesinde güneş saati var), Odun Yarıcızade Cami, Hoca Kasım Günanı Cami, Yusuf Şucaeddin Cami, Hacı İlyas Yatağan Cami, Tekfur Sarayı Müzesi (Porfirogennetos Sarayı) ( Bizans İmparatorluğu oğlu için 13. Yyda inşa edilen sarayın dış cephesi kalıntıları), İBB Tekfur Sarayı Yaşam Parkı, Hz. Şu'be Türbesi, Eğrikapı, Hz. Ebuzergifari Cami, Hz. Ebuzergifari Türbesi, Kazasker İvaz Efendi Cami, Panayia Vlaherna Ayazması Meryem Ana, Vlaherna Meryem Ana Kilisesi, (Ünlü Meryem Ana tasviri ve göz alıcı duvar resimleriyle 1800lerden kalma Ortodoks Kilisesi), Ebuzer El_Gıffari Türbesi, Hazreti Ebu Şeybe el Hudri Türbesi, Sahabeden Hz. Kab ra Türbesi, Blachermnai'nin Duvarları, Kariye Cami Müze 6.yy. (MS. 6. Yyılda inşa edilmiş bir kilise binasında sergilenen dini sanat eserlerinin bulunduğu müze), İstanbul Surları, Edirnekapı Surları (5. Yüzyılda inşa edilmiş, kapıları ve kuleleri hala ayakta olan, UNESCO listesine girmiş Bizans Surları), Charisius Kapısı, Aya Yorgi Rum Ortodoks Kilisesi, Edirnekapı Parkı, Kasapbaşı Hasan Efendi Çeşmesi, Mihrimah Sultan Cami (16.yüzyılda Mimar Sinan tarafından tasarlanan, 4 payesi ile uzun minaresi bulunan görkemli cami ve külliye), İBB Habeş Parkı, Sulukule Kapısı, Tarihi Çeşme, Adnan Menderes'in Anıt Mezarı, Turgut Özal'ın Anıt Mezarı, Kemal Türker Anıt Mezarı, Tarihi Topkapı Surları, Bizans Surları, Constantinople Duvarı, Topkapı Sur Kapısı, Konstantinopolis Surları'nın Tarihi Alanları, Topkapı, Fatih Belediyesi Topkapı Kütüphanesi, Romanos Kapısı, Dördüncü Askeri Kapı, Theodus Surları, İlyaszade Cami, Topkapı Parkı, Panorama 1453 Tarihi Müzesi, İstanbul Kent Müzesi, Topkapı Şelalesi, İstanbul Karasurları Millet Bahçesi, Kara Surları Ziyaretçi Merkezi, Mevlanakapı Ziyaretçi Merkezi, Mevlana Kapısı, Tower Walk of Constantinopoly (İstanbul), Merkez Efendi Mezarlığı (Prof.Dr. Necmettin Erbakan Makamı (Kabri), Dr. Rıza Nur'un Mezarı), Tarsusi Mehmet Efendi Mescidi, Hamza Bali Türbesi, Fatih Belediyesi Silivrikapı Parkı, Arakiyeci Ahmet Çelebi Cami, Sitti Hatun Cami, Lalezar Cami (Viran Cami Olarak da bilinir), Cambaziye Cami, Bulgur Palas, Cerrah Mehmet Paşa Cami, Cerrah Mehmet Paşa Türbesi, Cerrahpaşa Cami Sokağı Çeşmesi, Şem'i Molla Cami, Keyci Hatun Konağı, Keyci Hutan Cami 1485, Hacı Bayram Kaftani Cami, Murat Paşa Cami, Murat Paşa Cami Çeşmesi, Murat Paşa Parkı, Tarihi Çeşme, Horhor Çeşmesi, Bıçakçı Alaaddin Cami (1562 yılında Şeyh Alaaddin Ali Kefevi tarafından yaptırılmıştır. Ayrıca kaynaklarda günümüz haliyle yapım tarihi ise 1974-1977 yıllarını göstermektedir. Şeyh Alaaddin Camii ve Alaaddin Mescidi olarakta bilinmektedir), Cibali Mahallesi, Çağa Sokağı ile Bıçakçı Çeşme Sokağı'nın kesiştiği noktada bulunmaktadır. Cami, H.910/M.1504 tarihinde vefat eden Bıçakçı Alaaddin Ali tarafından kendi adına yaptırılmıştır.Duvarları taş ve tuğla olup çatısı ahşaptır. Vakfiyesi H.909/M.1503 tarihlidir. Dört köşe bir kaide üzerine oturtulmuş tek şerefli minaresi bodur ve kâgir olup camiden ayrıdır. Mescit, İsmail Efendi tarafından H.1285/M.1868 tarihinde yenilenmiş ve H.1311/M.1893 yılında da Hacı Şevki Efendi tarafından yaptırılan tamiratla bugünkü duruma getirilmiştir. Dikdörtgen planlı olan bu caminin bitişiğindeki sıbyan mektebi ise 1930'da yıkılmıştır. Küçük bir avludan girilen caminin iç duvar etekleri lambri kaplıdır, mihrabı alçıdan yapılmıştır. Ahşap kadınlar ve müezzinler mahfili de bulunan caminin, son cemaat yeri de vardır. Mihrap duvarının sokağa bakan yüzünde bir kitabe vardır. Devamlı suyu akan çeşmesi üzerindeki kitabe ise H.1312/M.1893 tarihini taşımaktadır. 1966, 1975 ve 1990 tarihlerinde halkın yardımlarıyla onarılmıştır.), İBB Arkeoloji Parkı, Saraçhane Parkı, Kıztaşı Markianos Sütunu 450 (Kıztaşı ya da Markianos Sütunu (Yunanca: Στήλη του Μαρκιανού, *Stíli tou Markianoú*), İstanbul'un Fatih ilçesinde bulunan, Doğu Roma İmparatoru Marcianus'un (hükümdarlığı 450--457) onuruna dikilmiş bir anıtsal sütundur. Yapı, Bizans döneminden günümüze büyük ölçüde korunarak ulaşan az sayıdaki imparatorluk anıtlarından biridir. Sütun, imparator Marcianus'un tahta çıkışının ardından, Konstantinopolis şehrinin praefectus urbi'si (şehir valisi) Tatianus tarafından 450--457 yılları arasında inşa ettirilmiştir. Yapı, dönemin önemli kamusal alanlarından birinde yer alıyor ve olasılıkla küçük bir forum ya da meydanın merkezinde bulunuyordu. İstanbul'un Fethi'nden sonra kurulan ilk Türk mahalleleri arasında "Kıztaşı Mahallesi" olarak adı geçmiştir.Uzunca bir süre Saraçhanebaşı'nda Yeniçeri odalarında bir evin bahçesinde kalmıştır. 1908'deki büyük Çırçır yangını sonrasında çevresi temizlenmiş ve bugünkü görünümüne kavuşmuştur. Sütun, tek parça kırmızımsı gri Mısır granitinden yapılmıştır. Yaklaşık 17 metre yüksekliğinde olup, üst kısmında Korint başlıklı bir impost bloğu bulunur. Sütun gövdesi, tek parça cilalı granitten yapılmıştır. Dairesel formu yukarıya doğru hafifçe incelir. Üzerinde oluk (flüt) bulunmaz; düz yüzeylidir. Gövdenin kuzey cephesinde, demir çemberlerle yapılmış takviye izleri modern dönemde eklenmiştir. Sütunun üst kısmında Korint tarzı bir başlık (kapitel) yer alır. Başlık, dört köşesinde kıvrık akanthus yapraklarıyla süslenmiştir. Başlığın üstünde bir impost bloğu bulunur; bu bloğun üzerinde zamanında Marcianus'un bronz bir heykeli yer alıyordu. Bazı araştırmacılar, günümüzde Barletta'da bulunan ünlü bronz "*Colossus of Barletta*" heykelinin aslında bu sütunun tepesindeki Marcianus heykeli olabileceğini öne sürmüştür. Kıztaşı'nın mimari düzeni, Roma İmparatorluğu'ndaki imparatorluk sütunlarının geç dönemiyle uyumludur. Mısır'dan getirilen granit sütun, başkent Konstantinopolis'teki diğer anıt sütunlarla---örneğin Konstantin sütunu ve Arcadius sütunu ile---biçimsel benzerlik taşır. Bizans dönemi mimarisi açısından sütun, *klasik formun Hristiyan sembolizmiyle birleştiği* erken örneklerden biri olarak kabul edilir. Bizans'ta onur sütunları, imparatorun zaferini, yönetim kudretini ve Tanrı'nın koruması altındaki imparatorluk düzenini simgeleyen anıtlardı. Kıztaşı da bu geleneğin bir parçası olarak, hem Marcianus'un şehre katkılarını ölümsüzleştirmek hem de Konstantinopolis'in imparatorluk kimliğini pekiştirmek amacıyla dikilmiştir. Osmanlı döneminde sütun, halk arasında"tılsımlı taş" olarak anılmıştır. Evliya Çelebi, *Seyahatnâme*'sinde "Saraçhane başında göğe yükselen bir taş sütun ve içinde yatan kral kızı" efsanesini aktarır. Ayrıca bir başka rivayete göre, taşı bir genç kız taşırken yolda bir cin tarafından durdurulmuş, taşı kaldıramayınca sütun orada kalmış ve "Kıztaşı" adı bu olaydan doğmuştur. Kıztaşı, bugün Fatih ilçesinde küçük bir meydanda yer almakta olup, çevresi düzenlenmiş ve ziyarete açıktır. Sütun büyük ölçüde orijinal taş malzemesini korumaktadır; yalnızca üstündeki heykel kaybolmuştur. İstanbul'daki en eski Bizans anıtlarından biri olarak, hem mimari hem kültürel değer taşımaktadır. Kızıl-gri Mısır granitinden iki parça olarak yapılmıştır. Kaidesi dört yüzlüdür ve beyaz mermerden yapılmıştır. Her üç yüzündeki madalyonlar Yunan haçları ile bezenmiştir. Kaidesinde Nike) heykelinin bulunuşundan ötürü halk arasında Kıztaşı olarak bilinmektedir. Kadesinin batı yüzünde bir de kitabe bulunmaktadır. Kitabede Latince olarak şu metin yazılıdır:

📍 Metnin çevirisi şöyledir

"İşte bu imparator (birinci yurttaş) Marcianus'un anıtıdır / Ki Tatianus bu eseri adamıştır".Sütunun üzerinde ise bir Korint başlığı bulunmaktadır. Başlığın İmparator Markianos'un heykellerinden birinin kaidesi olması muhtemeldir. Sütunun üzerinde bulunan ve İmparator Marcanius'a ait bronz heykelin 13. yüzyılda Venedikliler tarafından İstanbul'dan Bari'ye götürüldüğü ve şu an orada bulunan *Barletta heykeli* olduğu söylenmektedir), Kıztaşı Muhallebicisi, Bozdoğan Kemeri (Valens Su Kemeri) 4.yy. (4. Yüzyılda Romalılar tarafından inşa edilen, işlek bir cadde üzerindeki görkemli su kemerinin kalıntılarıdır), Zeyrek Çinili Hamam Müzesi (Zeyrek Çinili Hamam, İstanbul) ili Fatih ilçesi Zeyrek mahallesinde bulunan bir çifte hamamdır. 2010 ve 2023 yılları arasında restore edilmiş hamam günümüzde orijinal işlevinde kullanılmakta, ek yapısında bir müze, altında bir Bizans sarnıcı, hemen yanında ise bir etkinlik alanı bulundurmaktadır. Osmanlı hamam mimarisinin iyi bir örneği olarak kabul edilir. Güncel Kadınlar bölümü sıcaklık mekânından bir görünüm 1530-1540 yılları arasında, Kaptan-ı Derya Barbaros Hayreddin Paşa tarafından Mimar Sinan'a yaptırıldı. Hamamın iç mekan duvarları bir zamanlar belli bir yüksekliğe kadar 16. yüzyılda İznik çinileriyle kaplıydı. Soğukluk mekanları Bizans sarnıçlarının üzerine inşa edilmiştir. Zemininde farklı renklerdeki taşlardan yapılan opus sectile tarzı döşemeler bulunur. Restorasyon sırasında ortaya çıkan mermer ve taş karolar korunmuştur. Zeyrek Çinili Hamam Müzesi, söz konusu çinilerin tarihine ışık tutmanın yanında hamamda suyun yolculuğu, hamamın arkeolojisi ve hamam kültürü başlıklarını kapsamaktadır), Molla Zeyrek Cami 12.yy. Mehmet Emin Tokadi Türbesi, Zeyrek Sarnıcı, Hızırbey Hamam 1458, Haydarpaşa Çeşmesi, Haydarpaşa Hamamı, Sinan Ağa Cami, Aşık Paşa Cami, Tarihi Asude Hatun Türbesi, Seyyit Velayet Türbesi, Yeditepe İstanbul'un Çekildiği Ev, Hacı Hasan Cami, Hasan Baba Türbesi, Eski İmaretiatik Cami, Ali Kaptanın Evi, Nalıncı Mehmet Mimi Dede Türbesi, Rezan Has Müzesi, Cibali Karakolu, Küçük Mutafa Paşa Tarihi Hamamı, Zeynel Abidin Çeşmesi, Mimar Çeşmesi, Sirkeci Dede Türbesi ve Haziresi, Yavuz Sultan Selim Cami, Yavuz Sultan Selim Türbesi, Ayşe Hafsa Sultan Türbesi, Abdülmecit Han Türbesi, Şehzadeler Türbesi, Yavuz Sultan Selim Cami Altındaki Sarnıç, Fatih Cami (Fatih Sultan Mehmet tarafından İstanbul'un özenle seçilmiş tepelerinden birine inşa ettirilen Fatih Camii, Süleymaniye Camii gibi Osmanlı kültürünün Külliye olarak adlandırılan yaşam kültürünün önemli bir sembolü. Osmanlılar bu tür büyük camileri yalnız ibadethane olarak değil sosyal yaşam içinde yer alan dönemin okulları medreseler, fakirler için yemek dağıtılan imarethaneler, kütüphaneler ve hamamlarla birlikte inşa ettiler.  "Memleket camileri içinde bu mâbed, vücûda nisbetle bir baş gibidir". Fatih Sultân Mehmed Hân -Bir çağın sona erip yeni bir çağın başlamasının dönüm noktası olan İstanbul'un fethi, dünya tarihi bakımından büyük bir önemi haizdir. Tarihin "Fethi Mübin" diye vasıflandırdığı bu büyük fetihten sonra Fatih Camii ve Külliyesi, Osmanlı Türk mimarîsinin İstanbul'da ilk inşâ ettiği ve geliştirdiği âbidevî eserlerindendir^.^  Fatih ilçesine ve bulunduğu semte adını veren bu cami ve külliye, Fatih ilçesi Kirmastı Mahallesi sınırları içinde yer almaktadır. Medrese, dârüşşifa, tabhâne, imaret, kervansaray, hamam, sıbyan mektebi, kütüphane, muvakkithane ve türbelerden oluşan külliye ve cami, Fatih Sultân Mehmed Hân tarafından H.867-875/M.1463-1470 yıllarında kendi adına inşâ ettirilmiştir^.^ Cümle kapısının iki tarafında ve üstünde yer alan onaltı satırlık arapça kitabe, inşâ tarihini göstermektedir. Yazı o devrin meşhur hattatı Ali bin Sofî'nin nefis eseridir. Bu kitabede ayrıca Fatih Sultân Mehmed'in silsile yoluyla Osman Bey'e kadar olan ecdat isimleri de zikredilmiştir^.^ Caminin ilk mimarı Sinânüddin Yusuf bin Abdullah olup Kumrulu Mescid hazîresinde medfûndur. Koca Sinan ile karıştırılmaması için "Atik Sinan" ya da "Azadlı Sinan" diye adlandırılmıştır. Mimar Ayaş'ın da kendisine yardımcı olduğu zikredilmektedir. Mimarî açıdan yapı manzumesine bakıldığında Türk İslâm mimarîsinde Koca Sinan'ın Süleymaniye külliyesi hariç, ne kendinden önce ne de sonra erişilememiş bir sanat düzeyine işaret etmektedir^.^  İlk defa inşâ edilen caminin şimdiki minarelerinin yerinde birer şerefeli iki minaresinin bulunduğu, iç alanının bugünkü genişlikte, kareye yakın plânlı, yanlarda üçer adet küçük kubbe, ortada iki sütun ile iki fil ayağı üzerine oturtulmuş bir büyük kubbe ve mihrap tarafında bir yarım kubbe ile örtülü olup üç adet giriş kapısının bulunduğu kaynaklarda belirtilmektedir.  Camiin iç harem avlusu kareye yakın mustatil plânlı olup, avluya ikisi yanlarda olmak üzere üç kapıdan girilir. Etrafı on sekiz sütun üzerinde 22 kubbeli revakla çevrili olup bu kubbelerden cami tarafındaki yedi kubbenin alt kısmı, son cemâat mahallini teşkil etmekteydi^.^ H.1180/M.1766'da Kurban Bayramının 3. günü güneşin doğuşundan az sonra meydana gelen şiddetli depremden sonra, camide büyük hasar meydana gelmiş ve büyük kubbe si çökmüş, minarelerinin şerefeden yukarısı da yıkılmıştır. Caminin geri kalan kısmı da yeniden ihya edilmek üzere zemine kadar yıktırılmıştır^.^ Fatih Câmii'nin ilk yapısından günümüze ulaşanları şadırvan avlusunun üç duvarı, avlu ortasındaki şadırvan,câmiin taçkapısı, mihrabı, şerefe altına kadar minare kaide ve gövdeleridir^.^ Her ne kadar Fatih Câmiinin ilk yapılışının ne şekilde olduğu ana hatları ile bilinmekte ise de, kıble tarafındaki duvarın bugünkü yerinde olup olmadığı ve yanlardaki duvarlarının geriye çekilip çekilmediği hususunda araştırmacılar tarafından farklı görüşler ileri sürülmüş, sonunda Yük.Mimâr Ekrem Hakkı Ayverdi arşiv belgelerinin yanı sıra inşâî ipuçlarından hareketle caminin restorasyonunu en doğru biçimde ortaya koymuştur^.^ H.1180/M.1766 yılındaki depremde harap olan cami, 1767-1771 yıllarında devrin padişahı Sultân III. Mustafa tarafından dönemin Hassa Başmimârı Mehmed Tahir Ağa'ya yaptırılmıştır. Caminin ihyâsı sırasında Mimar Tahir Ağa kalan klâsik alt yapı ile yeniden yaptığı barok kısımlar arasında iyi bir uygunluk sağlamıştır. İlk inşâ döneminde, farklı bir plân şemasına sahip olan bugünkü Fatih Camii sahnı, kareye yakın müstakil plânlıdır^.^ Harım kısmını örten 26 m. çapındaki merkezî kubbe dört büyük fil ayağı üzerindeki dört büyük kemere oturtulmuş ve bu dört büyük yarım kubbe ile desteklenmiştir. Ayrıca yarım kubbelerin etrafında tâli yarım ve tam kubbeler, mahfilleri ve dıştaki abdest alma muslukları önündeki mahalli örtmektedir. Mihrabın sol tarafında bulunan dışarıdan rampalı çıkışlı hünkâr mahfili caminin ihyâsı sırasında, III. Mustafa tarafından ilave ettirilmiştir. Harîme açılan cephesi de barok üslûpta oymalı kafeslerle kapatılmıştır^10^. Şadırvan avlusundan camiye girilen taçkapı, bütünüyle beyaz mermerden yapılmış âbidevî boyutları, başarılı nispetleri ve nefis işçiliği ile basık kemerli açıklığı müteaddit silmelerle çerçevelenmiş, üstte bir sivri kemer ve bir Bursa kemeri ile kuşatılmış, helezonî yivli püsküllerle zenginleştirilmiş, mukarnas dolgu ile taçlandırılmıştır. Basık kemer ile yanlardaki mukarnaslı nişlerin üzerinde üç parça halinde düzenlenmiş sülüs hatla yazılmış kitabe yer almaktadır^.^ İç harîmi örten ana kubbenin kasnağında, yarım ve küçük kubbelerin çevresinde dizi halinde pencereler bulunmakla beraber, ön ve arka cephenin duvarlarının alt kısmında on ikişer, yan duvarlarında ise on birer adet kemersiz pencere yer almıştır. İç ve dıştan söveleri, eşik ve alınlıkları mermerle kaplı ve üzerlerinde taç ayna yer almaktadır. On ve yan duvarlarının üst bölümlerinde alçıdan yapılmış iki sıra halinde kemerli pencereler ve revzenler vardır. Önceleri alçı olan pencereleri sonradan değiştirilerek ahşaptan yapılmış, kalem işlemeleriyle süslenerek özel görünümünü kaybetmiştir.Caminin ihyâsı sırasında mermerden yapılan minberi geometrik şekillerle süslenmiş yanları şebekeli olup, çokgenli mahruti görünümdeki külah ı ahşaptan yapılmıştır. Çok güzel bir dekora sahip sedef kakmalarla bezenmiş kürsüsü ahşaptır. Minberin geri kısmında yer alan müezzinler mahfili ondört adet mermer direk üzerine istinat ettirilmiş olan mahfile, sağ tarafındaki taş merdivenle çıkılmaktadır.Caminin iç kısmındaki arka ve yan taraflarını çevreleyen mahfili mermer sütun ve dar kemer payeleri üzeri ne oturmuştur. Mahfile cami içinde dört ayrı merdivenle çıkılmaktadır. Bunlardan ikisi taç kapının yanlarında diğer ikisi ise yan giriş kapılarının ön kısmında yer alan kalın duvar payeleri içindedir. Caminin mihrabı tamamen mermerden yapılmıştır. Üst kısmı istalâktitli olup köşelerinde yeşil kum saatleriyle süslenmiş direkler bulunmaktadır.Mihrabın başında celî sülüs ile yazılmış;  "Fenâdethül melâiketü ve hüve kaimün yüsallî fil mihrâbi"âyet-i kerimesi yazılıdır. Harîmin arka kısmında sağda ve solda imam ve müezzin odaları ile son cemâat maksureleri yer almaktadır. Ayrıca şadırvan avlusuna nazır üst pencere bölümünde iki adet mükbire yerleri hoş bir görüntüye sahiptir. Caminin sağında ve solunda yer alan çifte şerefeli minareleri alt şerefeye kadar devrinin yapısıdır. Alt şerefelerinden itibaren yenilenen minareler, barok karakterde dalgalı bir şekilde yapılmıştır. Şerefe korkulukları ve eteği girland kabartmaları ile süslü külahlarla donatılmıştır. II. Abdülhamid devrinde minarelerin külahı zelzeleden yıkılınca taş külah olarak yapılmıştı. Ancak 1965 yılındaki onarımda taş külah iptal edilerek yerlerine kurşun kaplı ahşap külahlar yapılmıştır^.^ Giriş kapıları dışarıda olup sağdaki minare kaidesinin güney yüzünde Ali Kuşçu tarafından yapıldığı tahmin edilen bir güneş saati bulunmaktadır. Şadırvanlı avlu caminin arka kısmında yer almaktadır. İstanbul'da ilk cami avlusu olmasına rağmen hatlarında ve nispetlerindeki asalet ve olgunluk ile uzun müddet kademesine erişilememiş bir eserdir. Üç kol revak aynı seviyede olup caminin arka duvarına muttasıl olan kısmı ise daha yüksekçedir. Revak kubbelerinin harici kasnakları sekiz köşeli müsellesi kürevîlerle kemerlere oturmuştur. Kemerler umumiyetle kırmızı (somaki) taş ve mermerle münavebeli işlenmiş, yalnız mihverdekilere yeşil taş kullanılmıştır. Duvarlar haricen ve dahilen büyük ebatta köfeki taşındandır. Alt ve üst pencerelerin etrafı geniş silmelerle çerçevelenmiş, alttakilerin kenarlarına yeşil Eğriboz taşından mermer aynalar konmuştur. Pencerelerin iç ve dış söveleri gayet kuvvetli mermerdendir. Duvarlar sağlam köfeki taşından silmelerle nihayet bulmaktadır. Revak sütunlarının sekizi yeşil Eğriboz taşından, ikisi pembe, ikisi esmer granitten, son cemâat tarafındaki büyük sütunlar ise pembe Mısır granitindendir. Sütun başlıkları tamamen istalâktitlidir. Revak kemer alınları ve silmeleri beyaz mermerdendir. Şadırvan avlusunun biri arkada, ikisi yanlarda üç kapısı olup, kapı girişleri mermerdendir. Arka tarafta bulunan taç kapı hücreler, kum saatleri ile müzeyyen bir çerçeve ortasında istalaktit yaşmaklıdır. Kapı kemeri yeşil ve beyaz taşla işlenmiş, üstü bir taçla süslenmiştir. Yan kapılar sade ve sivri kemerlidir^.^ Avlunun yan percerelerinden ikisinin iç tarafında kemer aynalara yerleştirilmiş çini panolar üzerine, celî sülüs hatla Besmele ve Ayet'el-Kürsî'nin son bölümü yazılıdır. Bu yazılar Fatih devrinden kalmadır. Yine avlunun ana girişinde bulunan kapının yanlarındaki pencerelerin dış kısmında bulunan kemer aynaların yerleştirildiği yeşil Eğriboz taşları üzerine Fatiha Sûresi ve Besmele celî sülüs ile kabartmalı şekilde yazılıdır. Avluda bulunan şadırvanın üzeri yuvarlak ve köşeli istalaktit başlıklı sekiz adet mermer sütuna istinat ettirilmiş, üzeri kurşun kaplı mahrûtî bir çatı ile örtülüdür, iç kısmı süslemeli ve ahşap olan çatının üstü kademeli saçaklarla yukarıya doğru daralmaktadır. Haznesi mermerden olup üzerinde 16 adet abdest musluğu yer almaktadır. Bundan başka caminin sağında ve solunda zemine yerleştirilmiş abdest alma yerleri vardır. Cami içinde bulunan kuyunun suyundan tulumba ile istifade edilmektedir. Avlunun giriş kapısının solunda ve dışarda yer alan yangın havuzu H.1241/M.1825 yılında II. Mahmud tarafından yaptırılmıştır^14^ Havuzun kuzey ve batı cephesinde duvar içine yerleştirilmiş basit kemerlerle örtülü beş adet çeşme yer almaktadır. Ancak bu çeşmeler metruk bir haldedir. Külliye merkezindeki Fatih Câmii'nden başka medrese, dârüşşifa, tabhâne, imaret, kervansaray, hamam, sıbyan mektebi, kütüphane, muvakkıthâne ve türbelerden oluşmaktadır. Külliye içinde yer alan dârüşşifa, kütüphane, muvakkıthâne, haman, sıbyan mektebi ve medreselerden beşi ortadan kalkmış, diğer bölümler, günümüzde yapı olarak mevcuttur. Sultân I. Mahmud H.1155/M.1742 de caminin güney-batı köşesine bir kütüphane, vezirlerinden Ahmed Paşa da yine bu yöndeki hazîre duvarına H.1154/M.1741 de bir çeşme ilave ettirmiştir. Külliyenin güney sınırına Sultân E. Mahmud'un annesi Nakşidil Valide Sultân (H.1233/M.1817) türbe, sebil ve sıbyan mektebinden oluşan küçük bir külliye inşâ ettirmiştir. Yüzyılımızın başlarından itibaren caminin ön kısmında Fatih Sultân Mehmed ile eşi Gülbahâr Hâtun'un türbelerini barındıran alan hazîreye dönüşmüş ve buraya Gazi Osman Paşa türbesi ile beraber devlet ricalinden bazılarına türbeler inşâ ettirilmiştir. Fatih Külliyesini teşkil eden yapılar 108.000 m^2^'lik büyük bir alan üzerine yerleştirilmiştir. Bu alanın ortasındaki camiin mihrabı eksenine göre simetrik olarak yapılmıştır.Caminin batı ve doğu yönlerinde büyük boş alanlar bırakılmış, bunların arkasına simetrik bir düzen içinde medreseler yerleştirilmiştir. Bu medreselerden sekizi Marmara yönünde yer almakta ve "Akdeniz Medreseleri" olarak adlandırılmaktadır. Doğuda (Haliç yönünde) bulunan diğer sekiz tanesi ise "Karadeniz Medreseleri" diye tanınır^.^ Fatih Sultân Mehmed Hân, İstanbul'u fethinden sonra ilk iş olarak şehrin imârını gerekli görmüş ve vakfiyesinde de bu düşüncesini şu beyitle dile getirmiştir. ​"Hüner bir şehir bünyâd idmekdür-Reaya kalbin âbâd eylemekdür".  Fatih Sultân Mehmed Hân, yaptırdığı eserlere ne kadar önem vermişse, o eserlerin de ayakta durabilmesi için vakıflar tesis etmiş ve bu vakıflarda görev yapacak seçkin kişilerin vasıflarını vakfiyelerinde ayrı ayrı belirtmiştir. Bu sebeple, Fatih Sultân Mehmed Hân'ın vakfiyeleri çok geniştir. Burada tamamını zikretmek mümkün değildir. Fatih Camii ve külliyesi ile ilgili vakfiyesinin bazı bölümleri şöyledir.  "...Hitabet ve ba'de edâilhutbe salât-ı cum'ada imamet edip bu mukabelede hâlâ sikke-i şerifeler ile meşkûk olmağla nafiz ve rayiç olan dirhemden yevmi otuz akçe vazifeye mu-tasarrıf ola ve sıfat-ı mezbûre ile mevsuf muhtar-ı cemâat-i müslimin olmak fazileti ile meşhur ve maruf salih-i deyyin, âlim-i mütedeyyin, vech-i münirinde nur-ı salâh rahşan ve cebhe-i dil-pezirinde subh-ı saadet fürûzan, murteza'yi cemâat, camii levazım-ı imamet, makbul-i hassuâm, mukteda-yi âmmei halk olmağa sâlih iki nefer sâlih İmam tayin oluna. Tâ ki bunlar dahi bitarikilmünavebe Câmi-i mezburda evkât-ı hamsede her biri tamam-ı yevm-ü leylde imamet ve şerait ve levazım-ı imameti alelveçhilmeşruğ vettarîkül malûm riayet eyleyip bu iki imamdan her biri külle yevmin dirhem-i mezburdan onar akçeden ikisi külle yevmin yirmi akçe vazife-i imamete mutasarrıf olalar. Bu iki imam-ı fâriğulbal her biri nevbetinde mingayri ihmal bir gün ve bir gece tamamında alâveçh-ilkemal hizmetine müdavim ve feraiz-i hamse ve salât-ı teravih ve salât-ı leyletürregaip ve bunların emsali cemaat ile edâ olunan salevatta imarete mülâ-zim ola ve on iki nefer bülbül-i bağ-ı cinân ki her birinin neğamat-ı dil-firibi kut-ı cân ve kuwet-i cism-i natüvan, olhân-ı bibedelleri merhem-i riş-i dil, nâle-i müselselleri zencir-i ömr-ü müstâcil, câmi-i ehasin sıfat, mümin-i müteyakkız, âlim-i bil'evkat kimesneler câmi-i şeriflerinde müezzin olup bunlar dahi münavebe tarikiyle altı neferi bir yevm, altı neferi dahi yevm-i âharde her vakti şerifte üç âdem bir minarede, üç âdem minare-i uhrâda edâ-yi ezan-ı şerif için kıyam ve âmme-i müminine duhul-ı vakt-i salâtı ilâm ve edâ-yi hidemat-ı lâzimelerine teşmir-i sâk-ı ihtimam eyliyeler ve eslâs-ı ahire-i leyalide ki vakt-i icabet-i dua ve zaman-ı nüzul-i rahmet-i Hudadır; ol vakt-i saitte Rabb-i hayy-i mecidi temcit ve ihya-yi kalb-i karib-ü baide sây-i ekit ve ceht-i cehît eyleyip bu mukabelede her biri külle yevmin beş akçe vazifeden mecmuu yevmî altmış akçe vazifeye mutasarrıf olalar ve on nefer hâmil-i kelâm-i kadim ve hâfız-ı âyat-ı hâkim kimesneler ki her biri devr-i zamanın güzideleri ve hizb-ı muteberi ehli Kür'ân-ı celilüşşanın pesendideleri ola, devir-hân olup Câmi-i mezbur-i dilistanda her cuma günü kablessalâtilcüm'a mahfil-i refi-i felek-nişan üzere süreyyavar cem' olup her biri tenzil-i celilden alâveçh-itteenni ve-ttertil birer aşr-i şerif okuyup her cuma gününde mecmuu bir cüz'i şerifi itmam ve tekmil eyliyeler. Bu kavm-i mükerremin ahfez-ü a'lemi ki hüsn-i savtta müsellem-i akran ve Ilm-i Tecvit ve Kıraatte müşarünileyhi bilbenan ola..."

📍 Gaziosmanpaşa

\

📍 Güngören

📍 Kadıköy

Kadıköy Boğa Heykeli, Surp Takavor Ermeni Kilisesi, Sultan III. Mustafa İskele Cami, Tarihi Çeşme, Haydarpaşa Arkeolojik Kazı Alanı, Haydarpaşa Askeri Karakolu, Haydarpaşa Mendireği, Ayrılık Çeşmesi, Ayrılık Çeşmesi Sokak Evleri, Mahmut Baba Türbesi, Tarihi Yel değirmeni Sokak, Müze Gazhane, Kadıköy Meydanı, İnci Burnu Feneri, Güneş Saati Heykeli, Moda İskelesi, Moda Sahil Parkı ve Yürüyüş Yolu, Barış Manço Evi, İBB Kurbağalıdere Parkı, Yoğurtçu Çeşmesi, Kuşdili Parkı, Lefter Küçükandonyadis Heykeli, Estatua Alex-Alex Heykeli, İBB Kadıköy Yoğurtçu Parkı, Süreyya İlmen Heykeli, Fenerbahçe Şükrü Saraçoğlu Spor Kompleksi, Fenerbahçe Efsanesi Stadyum ve Müze Turu, Kalamış Sahili Atatürk Parkı, Fenerbahçe Parkı, Fenerbahçe Cami 1986, Fenerbahçe Deniz Feneri, Tarihi Sakız Ağacı, Fenerbahçe Orduevi, Fenerbahçe Dayan Sahili, Caddebostan Plajı 2, Göstepe 60. Yıl Parkı, Kemal Sunal Müzesi, Caddebostan Plajı, Ragıp Paşa Köşkü (İstanbul Caddebostan'da bulunan köşktür. Osmanlı Padişahı 2. Abdülhamid'in mabeyincisi Ragıp Paşa tarafından 1906 yılında August Jasmund'a yaptırılmıştır), Caddebostan Sahili, Erenköy Galip Paşa Cami (Galip Paşa Camii, (Osmanlı padişahları Abdülaziz ve II. Abdülhamid zamanında valilik ve nazırlık yapan Abdullah Galib Paşa tarafından, ölümünden dört yıl önce 1898'de yaptırılmıştır. Yapımı 1899'da sona ermiştir. İlave bölümü ise 1985 yılında Hacı Süleyman Tarman tarafından yaptırılmıştır), CKM Kültür Merkezi, Kazım Karabekir Paşa Müzesi, Zihni Paşa Cami (1900-1904 yıllarında Sultan II. Abdülhamid'in Ticaret ve Ziraat Nazırı Mustafa Zihni Paşa tarafından yaptırılmıştır. Mimarı Vedat Tek'tir. İç yazıları hattat Sami Efendi tarafından yazılmıştır. 1980 yılında camiye ek bina inşa edilmiştir. Kesme taştan yapılan caminin; minberi ve vaiz kürsüsü ahşap, mihrabı mermerdir. Avlusunda çeşme ve Mustafa Zihni Paşa ile ailesine ait mezarlar bulunmaktadır. Tek minareli ve tek şerefeli olan bu cami, "Erenköy İstasyon Cami" olarak da bilinmektedir. Caminin yapım tarihi 1904, mimarı Vedat Tek'tir. Cami son cemaat girişi üzerindeki kitabede II. Abdülhamid Dönemi(1876-1909) devlet adamlarından Mustafa Zihni Paşa tarafından 1320/1902-1903 yılında yaptırıldığı belirtilmektedir), İstanbul Oyuncak Müzesi, Erenköy Halk Plajı, Atarlı Beach, Suadiye Parkı, Bağdat Caddesi, Suadiye Cami (Ahmed Reşad Paşa, genç yaşta ölen kızı Suad hanımın anısına bu camiyi yaptırmış, caminin inşaasından sonra bu civara Suadiye denmeye başlanmıştır. Ahmed Reşad Paşa'nın Kozyatağı civarında eskiden bir müddet restoran olarak da kullanılan yazlık konağı bulunmaktadır. 1909 yılında bu cami inşa edilmiştir. Suadiye Camii kare plan üzerine tek kubbeli olarak inşa edilmiştir. Dış cephesi ve minaresi Malta taşındandır. İç duvarları çini ile kaplı olup, mihrap, minber ve kürsü mermerdendir. Tek minareli ve tek şerefeli olan bu caminin bahçesinde şadırvan ve çeşme bulunmaktadır), Çatal Çeşme (Türkiye'nin İstanbul ilinin Kadıköy ilçesinde yer alan bir çeşmedir. 1550 ya da 1551 yılında inşa edildi.[^[1]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/%C3%87atal_%C3%87e%C5%9Fme_(%C4%B0stanbul)#cite_note-FOOTNOTEK%C4%B1z%C4%B1lkayak201181-1) İbrahim Hilmi Tanışık tarafından İhsan Bey tarafından yaptırıldığı belirtilmekte ve İhsan Bey Meydan Çeşmesi olarak adlandırılmasına karşın, kitâbesindeki "ihsan" ifadesi kelime anlamıyla kullanıldığından yaptıran kişi belirsizdir. 1865 ya da 1856 yılında bir onarım gördü.[^[3]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/%C3%87atal_%C3%87e%C5%9Fme_(%C4%B0stanbul)#cite_note-FOOTNOTEK%C4%B1z%C4%B1lkayak201183-3) 1946'da yerinden sökülerek geri alınan çeşme, 1947 yazında restore edildi. Çeşme, bilinenler arasında ilçedeki en eski çeşmedir), Bostancı Kuloğlu Cami 1913 (1913 yılında Mimar Kemalettin Bey tarafından yapılmıştır. Girişindeki tabelada ise 1915 yılı yazmaktadır. Geniş arazisi bulunan bu caminin avlusuna inşa edilen okul, Bostancı Halk Eğitim Merkezi olarak kullanılmaktadır. Tek minareli ve tek şerefeli olan bu caminin, bahçesinde şadırvan bulunmaktadır. Bostancı Cami olarak da bilinmektedir), Bostancıbaşı Derbendi Çeşmesi 1831 (Bostancıbaşı Derbendi Çeşmesi, Sultan II. Mahmut Han tarafından 1831 yılında yaptırılmıştır. Evliya Çelebi, IV. Murad'ın Bağdat seferine çıkan ordusunun, çeşmenin hemen arkasında kalan bu köprüden geçerken sayımının yapıldığını yazmaktadır. Şehrin giriş çıkışı Bostancıbaşı'nın kontrolünde olduğundan burada bir de Bostancı Derbendi (karakol) mevcuttu. Çeşme üzerindeki beyitte bu çeşmenin Bostancı Derbend Köprüsü için özel olarak yapıldığı yazılmıştır. Bu tür çeşmeler, yolcu kervanlarının konakladığı şehirler arası menzil noktalarında ve namazgahların civarında abdest almak, su içmek ve hayvanları sulamak niyetiyle yapılmış çeşmelerdir. Anadolu yakasında Mihrabıyla beraber günümüze ulaşabilen nadide namazgah çeşmelerinden biridir), II. Mahmut Han Çeşmesi ( II. Mahmud tarafından 1831 ya da 1832 yılında yaptırıldı. 1982 yılında bölgede yapılan düzenlemeler sırasında yeri değiştirilerek günümüzdeki konumuna taşındı. 2007 yılında Kadıköy Belediyesi tarafından bir restorasyon çalışması gerçekleştirildi. Mermernden imal edilmiş, namazgâhlı bir menzil çeşmesidir. Daha önceleri üç teknesi bulunurken günümüze tek teknesi ulaşmıştır), Bostancıbaşı Köprüsü (Bostancı deresi Osmanlı idaresi sırasında şehrin sınırını teşkil ediyor, Anadolu'ya uzanan en önemli sefer ve kervan yolu bu noktadan başlıyordu. Devletin başşehrinin giriş çıkışları bostancıbaşının kontrolünde olduğundan burada bir de bostancı derbendi (karakol) kurulmuştu. XIX. yüzyılın ortalarına kadar Anadolu'dan İstanbul'a gelenler incelemeden geçirilir ve şehre girecek olanlarda "mürur tezkiresi" aranırdı. Böyle kontrol merkezleri Küçükçekmece Köprüsü ile Göksu deresinin başında da vardı. Bostancıbaşı Köprüsü'nün yanına bir karakolhâneden başka bir çeşme ile bir de namazgâh yapılmış ve bunları gölgelemeleri için sonradan her biri birer ulu ağaç olan fidanlar dikilmişti. Çeşmenin kitâbesinde köprünün adı Cisr-i Derbend olarak geçmektedir. Eski Şam-Bağdat yolu üzerinde önemli bir menzil yeri olan Bostancıbaşı Köprüsü'nün çevresi de sefer sırasında ikmal malzemesinin toplandığı bir yerdi. 1730 tarihlerine ait bir belge, köprübaşındaki araziden nelerin ne miktarda toplandığını gösterir. Silâhtar Fındıklılı Mehmed Ağa'nın bildirdiğine göre 1121 yılı Cemâziyelâhirinde (Ağustos 1709) vuku bulan şiddetli bir fırtınada yağan yağmur ve dolu neticesinde taşan dere, köprünün yıkılmasına sebep olmuş, sonra sadrazamlığa yükselen Bostancı Hacı Halil Ağa yeniden ve daha güzel olarak yaptırmıştır. Küçüklüğüne rağmen güzel yapısıyla dikkati çeken Bostancıbaşı Köprüsü, nedense bazı yabancı seyyahların yazdığı rehberlerde bir Roma eseri olarak gösterilmiştir. Halbuki böyle bir iddianın yanlışlığı ve köprünün temelinden itibaren bir Türk eseri olduğu mimarisinden açıkça bellidir. Mimarisi bakımından tam Türk klasik devri üslûbunda bir yapı olan köprünün ortasında kitâbe köşkü bulunmakla birlikte kitâbesi mevcut değildir. Kitâbenin çok önceleri bilinmeyen bir sebepten yerinden çıkarıldığı veya düşüp kaybolduğu anlaşılmaktadır. Hüseyin Ayvansarâyî'nin Mecmûa-i Tevârîh adlı eserinde, "Bostancıbaşı Köprüsü kurb-i kartal, İhsan Ağa hayrâtıdır. Târîh-i köprü: Hayr-ı İhsân 930" (vr. 146ª) şeklinde kaydedilen bilgi, önceleri bir tarih kitâbesinin bulunduğunu ve yaptıranın da İhsan Ağa adında bir kişi olduğunu açık şekilde göstermektedir. 930 (1523-24) tarihi Kanûnî Sultan Süleyman'ın (1520-1566) saltanatının ilk yıllarına aittir. Buradan, halk arasında dolaşan, köprünün Mimar Sinan tarafından yapıldığı yolundaki söylentinin doğru olmadığı anlaşılmaktadır. Ayvansarâyî'nin bu açık notu karşısında köprünün III. Murad (1574-1595) ve III. Mehmed (1595-1603) devirleri bostancıbaşılarından Ferhat Ağa tarafından yaptırıldığı yolundaki bilgiyi de şüphe ile karşılamak gerekir. Bostancıbaşı Köprüsü, âbidevî Türk köprü mimarisinin İstanbul içindeki tek örneğidir. Tamamen kesme taştan inşa edilen üç gözlü köprünün ortası yüksektir ve bu kısmın menba tarafında mihrap biçiminde kitâbe köşkü bulunur. Dışarıdaki konsollara oturan köşkün kitâbe yeri boşluğunun üstü, son tamirde kötü bir biçimde yapılan tomurcuklu bir taçla süslenmiştir. İki başında, tepelerinde kavuk biçiminde birer topuz bulunan ikişerden dört baba vardır (biri şimdi noksandır). Köprünün iki yanında 50 cm. yüksekliğinde taştan korkuluklar bulunur. 37,50 m. uzunluğunda ve 6 m. genişliğinde olan köprünün orta göz açıklığı 6,40 m., yan gözlerinin açıklığı ise 4 metredir. Bunların her üçü de sivri kemerli olup orta gözün iki yanında mahmuzlar (sel yaran) vardır. Mahmuzlardan menba tarafındakiler üçgen, mansap tarafındakiler beşgen şeklindedir. Bütün Osmanlı devri boyunca Anadolu üzerinden doğuya veya güneydoğuya giden kervanlarla orduların üzerinden geçtiği bu tarihî köprü, Evliya Çelebi'nin yazdığına göre 1651'de kanlı bir olaya sahne olmuştur. Melek Ahmed Paşa'nın sadâreti sırasında Anadolu'da ayaklanan Celâlîler Kara Abdullah Paşa tarafından mağlûp edilip esir alınanlar İstanbul'a getirilirken tam Bostancıbaşı Köprüsü'nün önünde sadrazamdan, ele geçirilen âsilerin derhal idam edilmesi için emir gelmiştir. Fakat Abdullah Paşa'nın adamları âsilerin canlarının bağışlanmasını rica ederek, "Bir alay maldan, rızıktan ve ırzdan ayrılmış garîbü'd-diyâr, bî-dâr mahlûk-ı Hudâ'yı kırdırmayız, der-i devlete götürürüz; ümîddir ki her biri birer takrîb ile halâs ola" demişler ve bunun üzerine esirlerden bazıları çevredeki bostanlar içine saklanmış, birçoğu da kıyafetleri değiştirilerek serbest bırakılmışlardır. Bu arada Evliya Çelebi de serdara rica ederek altı kişiyi âzat ettirmiştir. Fakat ayaklanmanın elebaşılarından Dasnik Emirze (Mirza) ile Hanîfî Halife ve kırk kadar adamları köprünün yanında idam edilerek başları İstanbul'a götürülmüş, gövdeleri ise köprübaşında gömülmüştür. 1950'lere doğru yaptığımız araştırmada, Bostancıbaşı Köprüsü'nün Anadolu tarafındaki ucunda birkaç mezar taşı bulunduğunu, fakat kasaplar çarşısı yapılırken bu taşların sökülerek buradan götürüldüğünü öğrendik; yalnız dükkânlardan birinin bodrumunda yuvarlak büyük bir mezar taşının durduğunu tesbit ettik. Üzerinde yazı bulunmayan bu taşın belki de sadece bir ayak taşı olduğu düşünülebilir; ancak yine de bunun Evliya Çelebi'nin bahsettiği köprübaşına gömülen âsilere ait olduğu kesindir. Eskiden beri İstanbul'un belediye sınırı tam bu köprünün ortasından geçer. Motorlu vasıtaların çoğalması ile bu tarihî köprüde tahripler başlamış, kamyonların çarpması sonucu önce iki uçtaki babalar devrilmiş, arkasından 1970'e doğru da yine bir kamyon tarafından kitâbe köşkü ile bitişiğindeki korkuluklar bütünüyle yıkılmıştır. Daha sonra korkuluklar ve kitâbe köşkü aslına tamamen uygun biçimde olmasa da yeniden yapılmıştır (1976). Fakat bu değerli eser 1987'den itibaren de önce birkaç dükkâna yer açmak bahanesiyle, sonra da arazi kazanmak için yan gözleri tamamen kapatılıp önleri toprakla doldurularak âdeta görünmez duruma sokulmuştur. Çok yakın zamana kadar hiç bozulmaksızın bütün elemanları ile tamam bir halde gelebilen bu güzel eserin günümüzde bu şekilde tahrip edilmesi esef vericidir. Köprünün Kadıköy tarafındaki ucunda Bostancı polis merkezi olarak kullanılan eski Bostancıbaşı Derbendi 1980'li yıllarda yıkılıp ortadan kaldırılmıştır. Deniz tarafında bulunan namazgâhın kıble taşı da yine arazi kazanmak için kırk yıldır durduğu son yerinden sökülüp geriye alınmıştır. 1247 (1831-32) tarihli uzun bir kitâbesi olan eski çeşmenin yerine Şam Kapı Kethüdâsı Şeref Efendi tarafından yaptırılan yeni menzil çeşmesinin hayvanlara mahsus yalakları ortadan kaldırılmış, 1983'te de burada büyük bir göbek yapılarak çeşme ve namazgâh taşı bunun ortasına konulmuştur. Ancak 1988 yazında bunlar yeniden sökülmüşler ve çeşme, yüzü denize dönük olarak göze hoş görünmeyen bir biçimde yerleştirilmiş, 1938'den beri en azından beş altı defa yeri değiştirilen namazgâh taşı ise ilerideki bir ağacın dibine atılmıştır), Şah Kulu Dergahı (İstanbul'un Kadıköy ilçesi, Göztepe semtinde yer alan Şahkulu Sultan Dergahı, Alevi-Bektaşi inancına ait önemli bir tarihi ve manevi merkezdir. 16. yüzyılın başlarına kadar uzanan köklü bir geçmişe sahiptir ve Şahkulu Sultan'ın adını taşır. Yüzyıllar boyunca Bektaşi topluluğu için önemli bir buluşma, ibadet ve kültür merkezi olmuştur. Günümüzde de bu özelliğini korumakta ve ziyaretçilerine huzurlu bir atmosfer sunmaktadır. Dergahın mimarisi ve içindeki manevi hava, Alevi-Bektaşi kültürünün derinliğini yansıtır)

📍 Kağıthane

İmrahor Parkı, İBB Kağıthane Mesire Alanı, Kağıthane Deresi, Park Güldane, Sadabat Mesire 4 Parkı, Batık Gemiler Mevki, Dragos Çayı, İBB Muammer Yelken Parkı, Dragos Sahil, Maltepe Merkez (Cumhuriyet Cami) 1996, Maltepe Cumhuriyet Meydanı, İBB İdealtepe 50. Yıl Korusu, Küçükyalı Arkeopark, Başıbüyük Tatlı Su Toplama Bendi Göleti, T.C. Maltepe Belediyesi Azebaycan Halk Cumhuriyeti 100. Yıl Parkı, Prof.Dr. Türkan Saylan Kültür Merkezi, Gülsuyu Stadı, Asım Kara Gülsuyu Spor Tesisleri

📍 Kartal

İstanbul'un Son Sefiri Süleyman Çakır'ın Evi, Kartal Belediyesi Masal Müzesi, Aydos Dağı Zirvesi (Everest), Tarihi Ağaçlar

📍 Küçükçekmece

\

📍 Maltepe

İBB Orhangazi Şehir Parkı, İdealtepe Sahil Parkı, Maltepe Sahil Parkı, Maltepe Kum Parkı, Maltepe Hasan Polat Stadyumu, Sahne Dragos, Cengiz Aytmatov Parkı

📍 Pendik

📍 Sancaktepe

Aydos Millet Bahçesi, Aydos Gölü, Aydos Göl Piknik Alanı, Aydos Ormanı Gölü, Aydos Bike Park, Aydos Tepesi, Aydos Kalesi, Su Kaynağı Çeşmesi, Radyo İletişim İstasyonu, Aydos Ormanı

📍 Sarıyer

Aşiyan Mazarlığı (Edip Cansever, Orhan eli, Gündüz Kılıç (Baba Gündüz) Kabri, Mekke Müdafii Gn.Ömer Fahrettin Paşa, Yahya Kemal Beyatlı, Ahmet Hamdi Tanpınar Kabri, Münir Nurettin Selçuk Kabri, Ahmet Vefik Paşa Kabri, Neslişah Sultan Mezarı, Atilla İlhan Mezarı, Abidin Dino Mezarı, Yıldız Kenter, Şaban Teoman Duralı Kabri, Selçuk Başar Oktay Başar Mezarları), Aşiyan Feneri, Rumeli Hisarı (diğer adlarıyla *Yenicehisar, Boğazkesen Hisarı, Yenikale, Başkesen Hisarı, Kara Kale*), İstanbul'un Sarıyer ilçesinde, Boğaziçi'nde bulunan ve bulunduğu semte adını veren hisar. Fatih Sultan Mehmet tarafından İstanbul'un Fethi'nden önce, Karadeniz'den gelebilecek saldırıları engellemek amacıyla İstanbul Boğazı'nın en dar (698 m[^[3]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Rumeli_Hisar%C4%B1#cite_note-Yeni_Cumhuriyet-3)) yerine, Anadolu yakasındaki Anadolu Hisarı'nın tam karşısına inşa ettirilmiştir. Hisar, 32 bin m²lik bir alana yayılmıştır. Doksan gün gibi kısa bir sürede tamamlanan hisarın üç büyük kulesi, dünyanın en büyük kale burçlarına sahiptir. Rumeli Hisarı'nın adı Fatih vakfiyelerinde Kulle-i Cedide; Neşri tarihinde Yenice Hisar; Kemalpaşazade, Aşıkpaşazade ve Nişancı tarihlerinde Boğazkesen Hisarı olarak geçmektedir. Mekânda uzun yıllar boyunca Rumeli Hisarı Konserleri düzenlenmiştir. On üç adet burç ve bunları birbirine bağlar duvarlarından oluşmuştur. En büyük üç kulesi isimlerini, inşasına nezaret eden paşalardan alır: Saruca Paşa, Zağanos Paşa ve Halil Paşa kuleleri. Zemin katları ile birlikte Saruca Paşa ve Halil Paşa kuleleri 9 katlı, Zağanos Paşa Kulesi ise 8 katlıdır. Saruca Paşa Kulesi'nin çapı 23,30 metre, duvar kalınlığı 7 metre, yüksekliği ise 28 metredir. Zağanos Paşa Kulesi'nin çapı 26,70 metre, duvar kalınlığı 5,70 metre, yüksekliği ise 21 metredir. Halil Paşa Kulesi'nin çapı 23,30 metre, duvar kalınlığı 6,5 metre ve yüksekliği de 22 metredir. Toplam alanı yaklaşık 125*250 m boyunda olup 32 bin m²lik bir alana yayılmıştır. Üç adet girişi vardır. 1452 Mart'ının sonlarında inşasına başlandı. Kullanılan kereste İzmit ve Karadeniz Ereğli'den, taşlar da Anadolu'dan getirtildi. Fatih, Edirne'den gelerek öncesinde Fonea adıyla bilinen dağın yamacında kalenin temelinin atılmasını emretti, adına Başkesen dedi. Deniz kenarındaki üç kulenin yapımını paşalarına havale etti ve paşalar kendi imkânlarıyla yaptırdı. Burçları ve diğer kısımlarının inşasını padişah üstlendi. Dukas), inşatta bin usta çalıştığını kaydetmiştir. Mimar E. H. Ayverdi'ye göre hisarın yapımında yaklaşık olarak 300 usta, 700-800 işçi, 200 arabacı, kayıkçı, nakliyeci ve diğer tayfa çalışmıştır. 60,000 metrekare alanı kapsayan eserin kâgir hacmi yaklaşık 57,700 metreküptür. Rumeli Hisarı, İstanbul'un fethinden sonra bir süre garnizon hâliyle kalsa da zaman içerisinde Saruca Paşa Kulesi, hapishane olarak kullanıldı. 1509 Büyük İstanbul Depreminde büyük zarar görmüş ancak hemen onarılmıştır. 1746 yılında çıkan yangında ahşap kısmı harap olmuştur. Hisar tekrar III. Selim (1789-1807) döneminde onarılmıştır. 18. yy.dan sonra askerî niteliğini tamamen yitirdi. 1876-77 tarihinde kale içinde ve çeperinde 46 hane olduğu kaydedilmiştir. Hisar, müze vasfına ek olarak 2000'li yılların sonuna kadar tiyatro ve konserler için bir etkinlik alanı olarak da kullanılmaktaydı. 1950'li yıllardaki restorasyon çalışmaları sırasında, 18. yüzyılda yıkılmış ve yalnızca minaresinden bir bölüm kalmış olan Boğazkesen Mescidi'nin (Ebu'l-Feth Camii olarak da bilinir) bulunduğu alana açıkhava tiyatrosu yapıldı. İlk hâliyle basit seyir terasları ve bir sahnenin olduğu bu alan, daha sonra tiyatro sanatçısı Muhsin Ertuğrul'un talebiyle amfitiyatroya çevrildi. 1989 yılında başlayan Rumeli Hisarı Konserleri ile amfitiyatro, İstanbul kültür ve eğlence hayatının en gözde yaz eğlencesi mekânlarından biri haline geldi. Rumeli Hisarı Konserleri 2006 yılında durdurulmuş ve 2008 yılında son kez düzenlenmiştir. İstanbul 3 Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu, 7 Ekim 2009'da tarihi konser alanındaki mescidin minaresinin, duvar ve sarnıç kalıntılarının mevcut durumları ile muhafaza edilmesine karar verirken, mescit 1. grup kültür varlığı olarak tescil edildi. İstanbul Büyükşehir Belediyesi ise hisardaki yıkık mescidin ihyası için bir proje başlattı. Koruma Bölge Kurulu projeyi onaylarken mülkiyeti İBB'de bulunan mescidin yapımı için 28 Mayıs 2013 tarihinde ruhsat alındı. Açıkhava tiyatrosu ve konser mekanı olarak kullanılan alana yapılan Boğazkesen Fetih Mescidi'nin inşası 2015 yılında tamamlandı), Defne Rumeli Hisarı, Rumeli Hisarı Kalesi, Rumeli Hisarı Boğazkesen Cami, C Kulesi (Zağanos Paşa), Hisarönü Sahili, Rakım Paşa Çeşmesi, (Sarıyer ilçesi Rumelihisarı mahallesinde sahil yolu üzerindeki Ali Pertek Camii kıble duvarına bitişik bulunan Osmanlı dönemi çeşmedir. İbrahim Efendi Çeşmesi olarak da bilinir.[^[1]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Rak%C4%B1m_Pa%C5%9Fa_%C3%87e%C5%9Fmesi#cite_note-:0-1) Osmanlı defterdarlığı, Habeş ve Mısır Valiliği görevlerinde bulunmuş Rakım Mehmed Paşa, babası Defterdar İbrahim Efendi'nin ruhu için yaptırmıştır.[^[2]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Rak%C4%B1m_Pa%C5%9Fa_%C3%87e%C5%9Fmesi#cite_note-suvakfi-2) Kesme küfeki taşından yapılmıştır. Suyu akmaktadır. Tadilat sırasında üzeri betonla kaplanmış, ayrıca teknesi değiştirilmiştir. Babasının yaptırdığı cami aynı sahil hattı üzerinde Kuruçeşme'de Defterdar İbrahim Paşa Camii'dir), Ali Pertek Cami (Ali Pertek Camii, Rumelihisarı'nda Baltalimanı Caddesi üzerinde Arpacı Sokağı'nın başında bulunmaktadır. Cephesi denize karşıdır. Dörtgen biçiminde, kubbesiz, kiremit damlı bir binadır. Esaslı onarım görmesine rağmen ilk yapının horasan olduğu anlaşılmaktadır. Alt sıradaki pencereler dikdörtgen, üst sıradakilerin üstü kemer biçimindedir. Dışı sıvasız, muntazam taş duvar, minare tuğla ve taş karışımı, şerefesi mermerdir. Caminin avlu kapısı Arpacı çeşmesi Sokağı başındadır. Camiin hemen önünde bir çeşme bulunmaktadır. Girişteki dar geçidin sağ tarafında yüksek taş duvarlı, demir parmaklıklı pencere ve kapılı üstü açık ufak bir mezarlık yer almaktadır. Küçük avlusu koyu renkli taşla döşelidir. Avluda musalla taşı yoktur. Sağlı sollu dış cemaat yerinin üstü geniş bir ahşap saçakla örtülüdür.sCamiin iç kısmı dörtgen biçimindedir. Boyutu 11×13 metre, tavan yüksekliği 6 metredir. Düz tavanı mavi yağlı boyalı olup tahta çıtalarla ufak dörtgenlere bölünmüştür. Mihrâb ve duvarları sıva üzerine beyaz badanalıdır. Mihrâb da hiçbir süs ve oyma bulunmamaktadır. Minber sade ve düz bir biçimde ahşaptan yapılmıştır. Cephe duvarında altlı üstlü ikişer, yan ve arka duvarlarda üçer pencere vardır. Üst pencere camlarının kenarları boydan boya, ortaları parça parça renkli camlarla süslenmiştir. Alttaki pencereler renksiz camlıdır. Yapılan araştırma ve ilgililerle görüşme sonucunda, camiin dış kapısında yazılı bulunan adının ve tarihin yanlış olduğu sonucuna varılmıştır. Kapı yanındaki levhada "Ali Pertek Camii, 1712" yazısı okunmaktadır. Oysa camiin II. Sultan Bayezid zamanında Ali Pertev Paşa tarafından yaptırılmış olduğu kesinlikle söylenmektedir. Bina XVI'ncı yüzyıl yapısı niteliğinde görünmektedir. Camiin karşı köşesinde bir imâret ve hamam varmış. Bakımsızlık yüzünden çöken ve zamanla bir harabe durumuna gelen bu binalar daha sonra satılmış. Bugün imâret ve hamamın yerinde, altında büyük bir lokanta bulunan üç katlı bir beton bina yer almaktadır. Birinci Dünya Savaşı sırasında çatısı çökerek kısmen yıkılan cami, yıllarca bu durumda kalmıştır. Sonunda Vakıflar tarafından onarılarak 13 Temmuz 1973 günü, bugünkü görünüşüyle ibâdete açılmıştır. Kapı levhasında yazılı bulunan 1712 tarihinin ise, sonradan önünde yapılmış olan çeşmenin tarihi olduğu ileri sürülmektedir. Zamanın ileri gelenleri ve zenginleri, semtte bulunan diğer camilerden daha çok bu camiye geldiklerinden halk arasında "Beyler Camii" de denilmektedir), Boğaziçi Petekler (Manzara Seyir Noktası), Nafi Baba Binası (Boğaziçi üniversitesi içerisinde izin almadan girilemiyor. Boğaziçi üniversitesinde öğrenci birinin vasıtası ile girilebiliyor. Böyle tarihi bir yerin bu şekilde kapalı olması kötü bir şey. Rumelihisarı Kalesinin inşasına mani olmak isteyen bir Bizans müfrezesi ile çarpışan ve şehit düşenlerin gömülmeleri üzerine buraya Şehitlik denilmiştir. Bu mezarlık alanı 1451 tarihli mezar taşlarının bulunduğu ve İstanbul'daki ilk Osmanlı-Türk Şehitliği olarak bilinen mezarlıktır. Sultan Abdülmecid Han döneminde yeniden onarılan dergahın 1914 yılına kadarki postnişini, ünlü Nafi Baba'dır. (1835-1914) Kendisine Koca Mustafa Nafi Baba da denir.Nafi Babanın ceddi Şeyh Bedrettin'e kadar uzanıyor. Nafi Baba, müteehhil (evli) olmasına karşın, yine ünlü mücerred Halife Baba olan Selman Cemali Baba'ya mücerred (kutsal bekar) intisab vererek, Vakf-ı Vücud erkanı üzere mücerred dervişlik icazesi vermiştir. Nafi Baba, özelllikle Tekirdağ, Kılavuzlu, Babaeski, Pınarhisar ve Edirne yörelerindeki Gülşeni, Bedreddini ve Babai inançlarına bağlı olan muhiblerin, Bektaşiliğe kazandırılmasına yönelik aktif çabalar göstermiştir. Dergahların kapatılması sonrası zamana karşı direnen bu zaviye, 1947 yılında tamamen yıkılmıştır.Nafi Baba; 1870 yılında, burada bir Ortodoks mektebi açmak isteyen Profesör Hamlin ve eşi Maria'ya, dergâhın bazı arazilerini devrederek, Robert College'in yapımına ön ayak olmuş ve kurucu mütevelli heyette yer almıştı. Dergahın son postinişi olan Nüzhet Baba, Robert College mezunu olup, Fenerbahçe Spor Kulübü'nde profesyonel futbol oynamıştır. Günümüzde tekke yenilenmiş ve Bizans Araştırmaları Merkezi olarak kullanılmaktadır), Boğaziçi Üniversitesi Meydanı, İBB Duatepe Parkı, FSM Köprü Manzara

📍 Silivri

Kale Park (Orhangazi ile Theodora'nın evlendiği yer yeraltı mahsenleri de var)

📍 Sultanbeyli

📍 Sultangazi

📍 Şile

İncekum Macerapark, Gözlem kule, Kurna Halk Plajı, Manzara deniz, ÇİNEKOP LÜFER YERİ, Maryol balıkçı barınağı, Kayalık Lagün (Kurna), Şile Karaburun, Sahilköy Halk Plajı, San Diego Beach Şile, Soğancılı Halk Plajı, Alacalı Köyü Piknik Alanı, Alacalı Plato, Alacalı Plajı, Sofular Köyü Halk Plajı, Sofular Plajı, Kumbaba Plajı, Ayazma Plajı Şile, Şile kalesi, Şile Deniz Feneri, Su İçen Fil, Ağlayan Kayalar Şile, Uzunkum Plajı, Şile Plajı, Saklı Göl (Karamandere), Darlık Barajı ve Mesire Alanı (Korucu), Ağva Kurfalı Green Park Camping, Ağva Seferoğulları Kamping, Ağva Liman, Koca Dere, Ağva Deniz Radarı, İBB Öğretmenler Parkı, Ağva Sahil Meydan,Ağva Sahil-Deniz Alanı, Ağva Plajı, İBB Ağva Kıyı Rekreasyon Alanı Parkı, Koca Deresi (batı) ile Karadeniz'in Arasını Ayıran Kumsal, Ağlayan Kayalar Parkı,, Göller Parkı, Ağva Bucaklı Kilimli Koyu Trekking ParkurGüzeller yolu, İBB Yakuplu Köy Parkı, GÖÇE AĞVA ŞİLE, İBB Göçe 1 Köy Parkı, İBB Göçe 2 Köy Parkı, İBB Köseler Köy Parkı,İBB Sungurlu Köy Parkı, Ağva Kilimli Koyu, Ağva Kilimli Kayalıklar, Kilimli Sahil Kamp Plaj Alanı, Kitik Koyu, Kadırga Koyu, Ümit arslan koyu, DEPLASMAN KAMP

📍 Şişli

Kanyon AVM, Metrocity AVM, Zincirlikuyu Mezarlığı (Ferhan Şensoy, Ömer Seyfettin, Kemal Sunal, Ruhi Su, Fikret Hakan, Tomris Uyar, Cüneyt Arkın, Yaşar Kemal, Sevim Tuna, Tekin Akmansoy, Renç Koçibey, Müslüm Baba, Levent Kırca'nın mezarları), Zincirlikuyu Cami, İstanbul Diyalog Müzesi, Nimet Abla Müzesi

📍 Tuzla

📍 Ümraniye

📍 Üsküdar

Sevda Tepesi, Cemile Sultan Korusu, Abud Efendi Yalısı (Abud Efendi Yalısı, Kandilli'de yer alan yalılardandır. Mimar Garabed Balyan tarafından yapılmıştır. Yalının ilk sahibi Altunizade Necip Bey olmuştur ve 1835-1855 yılları arasına inşa edilmiştir. 1858'de Fransız baron Vandeuvre yalıya yerleşmiş ve yaklaşık 40 yıl burada yaşamışlardır. 1900 yılında memleketlerine dönünce Mehmet Abud Efendi yalıyı satın almıştır. Abud ailesinin ikameti 1981 yılına dek sürmüş ve o tarihte yalıyı Salat yağlarının sahibi İsmail Özdoyuran almıştır ve halen oturmaktadırlar. Abud Yalısı Fox TV'de yayınlanan ve Avşar Film yapımcılığını üstlendiği "Lale Devri)" dizisindeki Zümrüt Taşkıran'ın yalısı olarak televizyonda görünmüştür. Ancak senaryo gereğiyle taşınılmıştır), Kıbrıslı Yalısı (Kıbrıslı Yalısı, Kıbrıslı Mehmet Paşa Yalısı veya Kara Vezir Yalısı, İstanbul Üsküdar'da Kandilli Göksu Caddesi'nde bulunan bir yalıdır. İstanbulda Boğaz'a en geniş cephesi olan yalıdır. Sahil uzunluğu 64 metredir. Yalının ilk sahibi I. Abdülhamit'in sadrazamlarından İzzet Mehmet Paşa'dır. İzzet Mehmet Paşa, Kara Vezir adı ile anılan Silahtar Mehmet Paşa'nın ölümünden sonra ikinci kez sadrazamlığa getirilmiştir. Bu nedenle de yalı Kara Vezir Yalısı olarak da anılmaktadır. Yalı, 18. yüzyıl'ın son çeyreğinde yapılmıştır. 1781 yılında, ikinci sadaretinde iken görevine son verilen ve 1783'te Belgrad valisi iken vefat eden İzzet Paşa'nın yalısı, o tarihlerde ikinci Mirahur (Osmanlıda has ahır'ın 2. üst düzey görevlisi) olan oğlu Sait Mehmet Bey'e geçmiştir. Bir süre bu yalıda oturan İzzet Paşa ailesi 1794 yılında yalıyı bu sefer yine İzzet Paşa ile aynı isimli olan III. Selim'in sadrazamlarından olan İzzet Mehmet Paşa'ya kiralamışlardır. 1811'de Sait Bey'in ölümünden sonra, oğlu Kapıcıbaşılarından Mehmet Ataullah Bey, büyükbabasının Kandilli'deki bu yalısında ikamet etmeye başlamıştır." Kıbrıslı Yalısı Bostancıbaşı defterinde şu şekildedir: ... 14 - İzzet Paşa torunu Atâ Bey'in yalısı. Kıbrıslı Yalısı, Kıbrıslı Mehmet Emin Paşa tarafından 1840 yılında satın almıştır. Harem bölümü Peak Games'i Zynga'ya 1.8 milyar dolara satan Sidar Şahin tarafından 19 milyon dolara Ömer Üründül'den satın alınmıştır. Selamlık bölümünde halen İzzet Mehmet Paşa'nın varisleri oturmaktadır. Müştemilat bölümü Akfen ve TAV Holding Yönetim Kurulu Başkanı Hamdi Akın tarafından Komili ailesinden 30 milyon dolara satın alınmıştır. Mabeyn (orta) bölümü Ümran Güngör Üzümcü'ye aittir. Selamlık yalının en iyi korunmuş bölümü olup, buraya bahçe tarafından dört sütunlu bir portikten girilir. Selamlık sofasının dört köşesinde odalar vardır. Odaların tavanları alçı'dan bitkisel motiflerle örülüdür. Doğu salonunun zemini taşlardan yapılmış mozaiklerdendir ve ortasında mermer bir fıskiye vardır. Yalı'nın sofalarından başka, alt katta on beş, üst katla altı olmak üzere toplam 21 odası vardır. Ayrıca deniz ve bahçe tarafındaki eyvanların tavanları ahşap kabartmalıdır. Yalının duvarlarındaki tablolar arasında Kıbrıslı Mehmet Emin Paşa'nın da yağlı boya tablosu vardır. Yalının cephesi çıkmalarla hareketlendirilmiştir. Burada ince uzun pencerelere sıra halinde yer verilmiştir. Yalının bahçesindeki 18. yüzyılın sonlarında yapılmış bir bina ve yalının 3 büyük hamamı günümüze gelememiştir. Yalının bahçesinden günümüze sadece mermer bir musluk ve havuz kalmıştır. Bu yalı Piyer Loti ve Yahya Kemal gibi yazarların çok sevdiği bir toplantı yeriydi ve Iraklı Kral Faysal ve Fransız Prensesi Eugine gibi ünlüleri ağırlamıştır. Yalı için 2009 yılında miras kavgaları yaşanmıştır), Kont Leon Ostrorog Yalısı (Kont Ostrorog Yalısı veya Server Paşa Yalısı. İstanbul Boğazı'nın Anadolu Yakasında Üsküdar'ın Kandilli semti Göksu Caddesi'nde bulunan kârgir bir yapıdır. 1850 yılında, Adliye Nazırı Server Paşa tarafından inşa ettirilmiştir. Ve 1904 yılında Polonya doğumlu, şeriat hukukunun batılı uzmanı Osmanlı'nın hukuk danışmanı Léon Ostrorog'a satılana kadar bu yapı, Server Paşa Yalısı olarak anılmıştır. Kont Ostrolog, İslam Hukuku üzerine çalışmalar yapmış, Oxford ile Lahey Üniversitelerinde bir dönem öğretim görevlisi olarak hizmet vermiştir. 1900'lü yılların başında, Osmanlı hükûmeti tarafından ülkeye davet edilmiş ve Adliye Nezareti'nde hukuk ve sadaret müşavirliği görevlerinde bulunmuştur. Karısı önde gelen levanten ailelerden birinin kızıydı. Ostrorog'un kişisel eşyaları ve kitapları hala burada sergilenmektedir. Kandilli'de günümüzde de mevcut olan bu yapı, 150 yıldan fazla bir geçmişe sahiptir. Adliye Nazırı Server Paşa tarafından yaptırılmış ve 1904 yılında Kont Ostrolog'a satılarak, ilk kez el değiştirmiştir. 1905 yılında, bu yapının yanında bulunan Ahmet Aşki Paşa Yalısı ile birleştirilerek, genişletilmiştir. Yalının bahçesinde, 1882 yapımı bir hamam aynası, selsebil ve bir çeşme bulunmaktadır. Yalnın bahçesinden, oldukça geniş bir kapı ile salona girilmektedir. Salonun tüm kapıları açıldığında da tüm boğaz ve koru, rahat bir şekilde görünmektedir. İki katlı olan bu ahşap yapının 15 odası bulunmaktadır. Yalının tüm tavanlarında Osmanlı ahşap işçiliğinin ince detayları göze çarpmaktadır. Yalının döşeme parkeleri ise, 1940'ta, Bebek'te yıkılan Köçeoğlu Yalısı'ndan satın alınarak buraya getirtilmiştir. Daha sonraları ise yalı, Rahmi Koç tarafından satın alınmıştır), Cemile Sultan Korusu, Edip Efendi Yalısı  (19. yüzyıl başında yapılmıştır. Boğaziçi yapı tarzındaki yalının içi Avrupai bir dekora sahiptir. Kimi kaynaklarda ilk sahibinin Muammer Paşa olduğu; ondan Kani Paşa'ya geçtiği; 1887'de Edip Efendi tarafından satın alındığı belirtilir. Yalının geçmiş sahiplerinden Edip İbrahim Efendi Osmanlı Devleti'nde Şuray-ı Devlet üyeliği, Defter-i Hakani ve Maliye Nazırlıklarında bulunmuş bir devlet adamıydı ve 1888 yılında öldü. Yalı, onun adıyla anılageldi. Ölümünden sonra yalı, iki oğlu arasında paylaşıldı; zamanla harap duruma gelip terk edildi. Özel bir şirket tarafından satın alındıktan sonra harem bölümü 1986'da, selamlık bölümü 1993'te restore edildi. II. Abdülhamit devrinde İstanbul'da yaşayan ve Boğaziçi'ndeki hayatı anlatan kitaplar yazan İngiliz aristokrat Dorina Neave bu yalıda yaşamıştır Yapı,selamlık ve harem olmak üzere, birbirine uzun koridorlarla bağlanan iki bölümden oluşmaktaydı. Oda ve salonların içinden geçerek harem köşesinden selamlık köşesine kadar gidilebilir ve tüm kapılar açık olursa bir baştan diğerine kadar görülebilirdi. Daha sonra harem ve selamlık iki ayrı yapı haline getirildi ve ara kapı kapatıldı. Yalı 2014 yılında Paramparça) dizisinin çekimlerini gerçekleştirmek amacıyla yalının sahibi Ebru Mengenecioğlu'ndan aylık 50 bin dolara kiralanmıştır), Kandilli Caddesi Çeşmesi, Adile Sultan Sarayı (1856 yılında Sarkis Balyan tarafından Sultan Abdülmecid için kız kardeşi Âdile Sultan'a bir armağan olarak yapılmıştır. 1916'dan itibaren Kandilli Kız Lisesi olarak kullanılmış, 1986 yılında yangında harap olmuştur. Sarayın restorasyonu  Sabancı ailesinin katkılarıyla tamamlanmıştır ve 28 Haziran 2007 tarihinde yeniden hizmete açılmıştır. Saray, saray mimarı Sarkis Balyan[^[1]^](https://tr.wikipedia.org/wiki/Adile_Sultan_Saray%C4%B1#cite_note-1) tarafından 1861'de Osmanlı Prensesi Adile Sultan (1826--1899) için yaptırılmıştır. Kendisi Sultan II. Mahmud'un kızı ve Abdülmecid ve Abdülaziz sultanların kızkardeşiydi. Bina, 1856 yılında Sultan Abdülmecid tarafından kendisine hediye edilen eski bir köşkün yerine yapılmıştı. Sultan Abdülaziz daha sonra yeni binanın siparişini mimar Balyan'a verdi. 55 odalı saray 17.000 m² arsa üzerine inşa edildi. Adile Sultan, 1868'de kocası Sadrazam Mehmed Ali Paşa)'nın ölümüne kadar burada yaşadı. Onun ölümünden sonra binanın kız okuluna dönüştürülmesi şartıyla yalıyı Osmanlı devletine hediye etti. Bina bu amaçla kullanılmadan önce, Birinci Dünya Savaşı sırasında bir süreliğine Harp Dairesi'nin bir parçasıydı. 1916 yılında bina, Adile Sultan İnas Mekteb-i Sultanisi Kız Ortaokulu oldu. 1920'de ilk mezunları okuldan ayrıldı. Dört yıl sonra, cumhuriyetin kuruluşundan sonra okulun adı *Kandilli Ortaokulu* olarak değiştirildi. 1931 yılında okul "Kandilli Kız Lisesi" olmuştur. 1968'de okul yeni bir binaya taşındı ve eski saray Lise için yurt oldu. 1986 yılında ev bir kısa devre nedeniyle temellerine kadar yanmış ve harabeye dönmüştür. Kısa bir süre sonra okulun eski öğrencileri bir vakıf kurarak yeniden inşası için para topladılar. İnşaat çalışmaları 1996 yılında başladı, ancak bağışlarla maliyetler karşılanamadı ve bu nedenle yeniden yapılanma tekrar tekrar durdu. Sadece sanayici Sakıp Sabancı'nın bağışları ve Vali (İstanbul valisi) Muammer Güler'in bağışları inşaat çalışmalarının devam etmesini mümkün kıldı. Ancak inşaat yine durdu ve Sabancılardan sadece bir başka bağış, yeniden yapılanmanın tamamlanmasını sağladı. Adile Sultan Sarayı'nın yeniden inşası on yıl sürdü ve 9,5 milyon Türk lirası (yaklaşık 5 milyon avro) mal oldu. 28 Haziran 1986 yangınından ancak 20 yıl sonra yeniden açılış kutlanabildi. Yapı günümüzde "Sakıp Sabancı Kandilli Eğitim ve Kültür Merkezi" olarak anılır. 5.625 m²'lik merkezde toplantı ve ziyafetler için 500 kişilik oval bir salon, her biri 200 kişilik iki konferans salonu, resepsiyon ve sergiler için 1.300 m²'lik bir salon, 30 ila 40 kişilik 20 seminer odası, bir müze, 150 kişilik yemek salonu ve 60 kişilik restoranı bulunmaktadır. Bahçe 2.000 kişiyi ağırlayacak büyüklüktedir), Kandilli Caddesi Haziresi, Glavany Köşkü, İBB Vaniköy Parkı, Tuğrakeş Recai Efendi Yalısı (Yalı, Paşalimanı mevkiinde ve deniz kenarındaki büyük tütün deposunun sol tarafında ve Hüseyin Baykara Sokağı'nın tam karşısında idi. Eskiden bu yerde, Kaya Sultan'ın sahilsarayının bulunduğu tahmin edilmektedir. Bu saray bahsine bakınız. Yalının girişindeki taşlıkta XVIII. yüzyıl yapısı nefis fıskiyeli havuz ve duvara yerleştirilmiş zarif bir selsebil bulunuyordu. Mermer olan bu sebilin üzerine ve bir madalyon için ayet-i kerime hak edilmişti. Bunun altında da iki mısralı ve 1159 (1746) tarihli bir şiir vardı. İki katlı, ahşap bir yapı olan yalı 1942 tarihlerinde yıkılmıştır. Recai Mehmet Emin Efendi ilk defa Ağustos 1761'de reisü'l-küttab olmuş ve bu görevden 8 Aralık 1763'te ayrılarak sadaret kethüdalığı mesnedine getirilmiştir. Büyük tezkirecilikten reisü'l-küttab olan Hacı Recai Efendi'nin bir defa da başdefterdarlığı vardır. 1 Şevval 1182 (8 Şubat 1769)'da tekrar reisü'l-küttab olmuş ve üç seneye yakın bir zamandan sonra azledilmiştir. 1719 tarihinde doğmuş olduğu sanılan Recai Efendi'nin İstanbul'da Vefa'da, Kovacılar Caddesi üzerinde 1189 (1775)'te yaptırdığı bir sebil, çeşme ve mektepden oluşan güzel bir eseri vardır. Recai Efendi, 1780 tarihinde İstanbul'da vefat etmiştir. Süreyya Bey eserinde, Recai Efendi 5 Recep 1194 (7 Temmuz 1780) tarihinde hamamda yıkanırken nüzül isabetiyle vefat etti, demektedir. Kafesî destarlı şâhidesi Şehzadebaşı Camii hazîresinde, cadde üzerinde ve hâcet penceresi arkasındadır), Vaniköy Cami (Caminin bânîsi Vanî Mehmed Efendi, Padişah IV. Mehmet devrinde, Köprülüzâde Fazıl Ahmed Paşa'nın himâyesini cezbetmiş, dönemin ulema sınıfının meşhur müfessir ve vâizlerindendi. Padişah IV. Mehmed, Üsküdar yakınlarında, o dönemde Papaz Bahçesi ya da Papaz Korusu adıyla bilinen mevkiyi, hocası Vânî Mehmed Efendi'ye hediye etmiş. Boğaziçi'nde bulunan bu semt, sonraları onun ismiyle Vaniköy olarak adlandırılmıştır. Vânî Mehmed Efendi, semti imâr etmiş. Hicrî 1076, milâdî 1665 senesinde semte bir cami yaptırmış. Caminin yanına kendi konutu olarak bir yalı ve bir de medrese inşâ ettirmiş. Câmi ve yalı bugüne kadar ayakta kalmayı başarabilmişti. Ahşap karkas camiidir. Tek şerefeli minaresi kâgir zemine oturtulmuş ve betonarmedir. Deniz tarafından bir duvar çeşmesi bulunan caminin koru tarafı yüksek sütunlarla sundurma şeklinde inşa edilmiştir)

📍 Zeytinburnu